240. Cappuccinoblog (1) ...Italië

Als ik wakker word, hoop ik te horen: 'buon giorno, mio carrissima', Goedemorgen, liefste. Ik zet de gedachte prompt van mij af, maar kan niet voorkomen dat er herinneringsbeelden voorbij flitsen: het strandje ten zuiden van Marina di Cecina, waar we ons koesterden in de warme overvloedige zon; Het terrasje in Siena, waar de chianti zo vol en lekker smaakte, het gezellige restaurantje waar bij het zien van een bruingekleurde Italiaan een onzichtbare 'click' plaatsvond.


------------
Idee: http://espressostories.com/
Mijn 'cappuccinoblog' is een korte, uit een paar zinnen geformuleerd blog. Naar een idee van 'Espresso stories', van de schrijvers Chris Worth en R.P. Bird. Een kort blog. Enkele kernachtige zinsneden, die niet langer hoeven te worden gelezen dan het drinken van een kop espresso duurt. Echter, maximaal 25 woorden red ik niet.
Mijn intensie: het overbrengen van een gevoel, een sfeerbeeld.
Ik lust bovendien geen espresso. Zelf geniet ik meer van cappuccino. Dat duurt net iets langer en cappuccino geeft je het gevoel dat je nog even moet blijven zitten...
Mijn 'cappuccinoblog' telt nooit meer dan 100 woorden, lang genoeg om het even tijdens het drinken van een kop cappuccino, door te lezen en erover na te denken. Dus: Schenk een kop cappuccino in en lees mee.



© Matti, 19 oktober 2009
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.
Meer blogs lezen? Kijk hier voor het Overzicht van mijn blogs

239. Schoorvoetend (deel 4)

Een serie van herinneringen...
Een heerlijke opfrisser

Lees hier de voorgaande verhalen:
49. Zeeland: langs de kust (deel 1)
53. Kindertijd: rollebollen (deel 2)
110. Vakantie: Eiffeltoren, Paris (deel 3)


'Eins, zwei, drei, vier.' Vanaf een afstand hadden we het al gehoord: een duidelijke stem vergezelde zijn passen. We konden hem nog niet zien, maar even later, toen we wat naar beneden waren gelopen, zagen we hem. Nogmaals klonk het duidelijk: 'Eins, zwei, drei, vier'. We waren op vakantie in het Bayerische Wald in Zuid-Duitsland, een aantal jaren geleden. Mijn vriendinnetje mocht die veertien dagen met ons mee en we hadden zojuist een flinke wandeling 'durch dem wald' achter de rug. Veertien, vijftien jaar oud waren we.

Toen we uit het bos, van een heuvel naar beneden waren gelopen, zagen we een rechtvormige betonnen bak en daarin liep een enigszins gezette man, een 55-plusser, met forse overdreven passen rond een soort leuning door het water te stappen. Waarom hij er luid 'een, twee, drie, vier', bij riep, was ons niet duidelijk. Kennelijk om zichzelf moed in te praten. Hij ging het trapje op en aan de andere kant eraf en met dezelfde overdreven stappen, met de knieën hoog opgeheven, ging hij weer verder. 'Kijk, een dikke vette Duitser', zei mijn vriendinnetje, gelukkig net niet hard genoeg, dat hij het kon horen. Ik stootte haar aan: 'Ssssttt, straks hoort 'ie het nog'. We moesten allebei ontzettend grinniken. Giechels, ja, dat waren we. Vlak ernaast, op de kant, stond een vrouw van middelbare leeftijd met een handdoek uitgespreid tussen haar handen te wachten. We waren aangekomen bij een zogenaamd 'wassertret becken'. Het becken werd gevoed met een dun straaltje water, dat ergens uit het niets uit het struikgewas scheen te komen. Paps en mams, die ons al even vooruit waren, stonden al glimlachend te kijken naar het tafereel. 'Herlich, wunderbar', zei de man en hij wenkte ons om er ook maar in te komen. Op een bordje die aan een paal was bevestigd, stond een hele uitleg. Zo'n wassertretbecken war 'erfrissund und heilsam', met andere woorden: gezond en verfrissend voor je voeten. 'Hup pappie, eins, zwei, drei, vier' riepen we en hij deed zijn schoenen uit en stapte al plonsend achter de andere man aan. Het zag er allemaal overdreven en absurd uit, maar ook wij wilden het wel even proberen. Kneippsche Anwendungen im Wassertretbecken Kneipp-Wassertret für gute Durchblutung. Bitte dauerzeit mamimum drei minuten anwenden' of iets dergelijks stond er op het bord, waaruit we begrepen dat het aanbevolen was om niet langer dan 3 minuten in het water rond te stappen. Snel dus onze wandelschoenen en sokken uit en het 'becken' in. Die 'aanbeveling van 'maximum 3 minuten' hadden we eigenlijk niet nodig, want zodra we in het water stapten, sprongen we er ook bijna meteen weer uit. IJskoud was het. Daarna voorzichtig nog eens proberen, maar je voelde de kou langzaam naar boven opstijgen. Je moest dus blijven bewegen, dat was de beste remedie. Vandaar dat die andere man zo parmantig zijn voeten steeds uit het water tilde. Daar gingen wij ook, volgden al lachend zijn (overdreven) voorbeeld en riepen in koor: 'Eins zwei drei vier' en steeds harder.'Eins, zwei, drei vier. Eins, zwei, drei, vier.' De vrouw naast het wasserbecken moest lachen om ons. We hielden het maar een minuutje uit en lieten daarna op het bankje onze voeten weer opdrogen. Wij hadden geen handdoek bij ons, maar dat gaf niets. Peter, mijn broer, kwam toen ook aangelopen met zijn (toen nog) vriendin. Waarom ze zo lang treuzelden en flink achterop waren geraakt, kun je wel begrijpen bij een verliefd stel. Toen we weer waren opgedroogd, voelden we ons als herboren. Zo'n verfrissing van je voeten is best lekker, als je een tijd hebt gewandeld met klamme zweetachtige voeten. Een heerlijke opfrisser. We waren klaar voor de laatste spurt: terug naar de camping.

Wat lijkt de tijd snel gegaan, tien jaar geleden alweer. Hoog tijd om me weer eens op te frissen.


© Matti, 16 oktober 2009
n.a.v. 'Schrijf over herinneringen onder je voeten...'
Ook gepubliceerd op mijn Schrijfblog bij Trouw.
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

238. Natural activity

With 120 words
vervolg op: 237. Alla fine inaspettata (Het onverwachte einde)

Why?
Some answers:

It’s hard because there is no light,
Just faith and hope that it is right.
Then there’s responsibility
To family, friends, to others and to me.

When facing what I could not see,
The courage I must have, to be.
To see life’s path I have to wait.
Alone I must self-motivate.

Among the last I’ll also find
A sense of meaning, peace of mind,
Love uncontained, hope from it springs.
Rewards to all, the ideal brings.

Meaning to life I try to give.
I think this is the way to live.
The ideal weave I cannot see.
It’s natural activity.


Free interpretation on: 'The 1800-word answer to the question: 'What's happening?'




The answer my friend, is blowing in the wind ...


Lees hier mijn verhaal:
237. Alla fine inaspettata (Het onverwachte einde)
233. Una sorpresa (Een complete verrassing)
222. Silenzioso svegliarsi
215. Protezione Solare
207. Bella Prospettiva
178. Ik ga mijn eigen weg
173. Bei negozi (prachtige winkels)
170. Regali de Natale (Kerstcadeaus)
166. Natale con i tuoi (kerstfeest in familiekring)
162. Out of my comfort zone
160. Romance in Toscane (deel 3)... relaxen in de zon
152. Romance in Toscane (deel 2)... het dilemma
144. Romance in Toscane (deel 1)... de ontmoeting
130. Mijn schoenenwinkel



Matti, 5 oktober 2009
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

237. Alla fine inaspettata (Het onverwachte einde)

Vervolg op een eerder (persoonlijk) blog)
233. Una sorpresa (Een complete verrassing)

Het moet er nu eindelijk dan maar van komen. Ruim drie maanden heb ik er tegenaan gehikt, om dit blog te schrijven. Het is geen perfect (taalkundig dan) en vrolijk verhaal geworden, maar hier is dan het vervolg van mijn belevenissen in Italië. Ik heb het met veel emotie, maar wel zo reëel mogelijk beschreven, dus excuses voor de spellingfouten hier en daar. Waar zal ik beginnen? Ik kan er haast wel vijf blogs over schrijven, maar ik waag het erop het tot één te comprimeren.

Toscane, Poggibonsi, 1 juli 2009
Gisteren hebben we 'thuis' in Poggibonsi de heerlijke pasta van 'di mama' genuttigd. Ik weet niet of alle Italiaanse 'moeders' zo toegewijd het eten kunnen klaarmaken, maar toen ze de schotel binnenbracht, liep ze helemaal te glimmen. Nicoletta, Gio, mama en ik hebben er werkelijk van gesmuld. 'mama' wilde alles over Nederland weten en dan ook wat wij allemaal zo koken. Boerenkool met worst, erwtensoep en stamppot witlof zijn heel onbekende dingen daar. Het was dus best leuk om daar over te vertellen. Na een lange en leuke dag gaan Gio en ik op de avond van de 30e juni samen het stadje in. Een vriend van hem runt een klein restaurantje daar. Hij stelt voor om daar gezellig te gaan eten. Dat is natuurlijk geen slecht voorstel. We gaan iets met vis eten. Het hoofdgerecht heet Tagliatelle con gamberetti e radicchio a salsa cremoso (Een bord vol: tagliatelle met gamba’s en radicchio in een roomsaus). Er zit radicchio en ijsbergsla doorheen. Gio roept de ober en laat een lekker flesje wijn bezorgen. We praten in het Engels, Italiaans (ik wat gebrekkiger) en zelfs Nederlands. 'Iek lekker' zegt Gio en ik schater het uit van het lachen. Als ik zeg: 'Ja, een lekker ventje ben je', kijkt ie mij fronsend aan, grijpt mijn beide handen en zegt: 'Iek begaraip joe mio belle'' en we schateren het uit van het lachen. We praten tijdens het eten over van alles en nog wat. Ook over de toekomst en 'bambini'. Hij zegt dat hij gek is op kinderen. Tja, dan zal je toch eerst getrouwd moeten zijn (tenminste, dat vind ik) Stilletjes hoop ik dat hij na het eten de gelegenheid te baat neemt en me vraagt: 'Mi vuoi sposare? (wil je met mij trouwen?). Zo'n moment zal toch wel eens komen? In gedachten zie ik hem op zijn knieën voor me. Natuurlijk zeg ik ja. Misschien wacht hij tot na het dansen of neemt hij me morgen mee naar een romantische plek...of misschien moet ik toch nog geduld hebben tot de Kerst of volgende zomer. In feite kennen we elkaar natuurlijk wel negen maanden, maar misschien moeten we eerst nog veel meer doorpraten over onze werkelijke verlangens en toekomstideeën. Ook een 'relatie op afstand' is uiteraard niet echt ideaal.
Na een cappuccino, een tijd keuvelen en nog twee glazen wijn vertrekken we en gaan naar de plaatselijke discotheek. Ook daar is de sfeer gezellig. Gio bestelt ook daar een flesje wijn en we genieten enorm, tenminste ik begon aardig lacherig te worden en moest daarna niet al te veel meer drinken. Ook genoot ik de belangstelling van andere Italiaanse mannen en met twee heb ik ook nog even gedanst. Het was al laat (ik schat zeker na drieën) toen we thuis kwamen en Gio ging met me mee naar boven. Ik voelde dat ik door al die glazen wijn niet alles even helder meer zag... ik voelde alleen het verlangen om dicht bij hem te zijn. We begonnen te zoenen en Gio 'hielp' mij met uitkleden...

De volgende morgen word ik wakker door wat vage geluiden van beneden. Ik voel onder de dekens en ben bloot. Natuurlijk. Mijn beha ligt in een hoek van de kamer en mijn zwartje jurkje is slonzig om een stoel gedrapeerd... Nog een paar minuten blijf ik liggen dromen/soezen, voordat ik uit bed stap. Na douchen en ontbijt staat er die dag nog heel wat op het programma, te beginnen met uitgebreid shoppen.

Na een enerverende dag hang ik 's avonds na het avondeten nog even uit het raam van 'mijn logeerkamer' en staar dromerig een loom voor me uit over het schitterende landschap, dat zich niet buiten het dorp voor mij ontvouwt: de cipressen, de wijngaarden en de glooiende heuvels. Het lijkt alsof het hier altijd aangenaam blijft. Met Nicoletta was ik naar de stad geweest en ik scoorde o.a. een leuk lichtblauw topje. Ik kon nu niet te teveel shoppen, want ik zit al bijna aan de tien kilo die ik bij Ryanair kan meenemen. Morgen ga ik met Ryanair vanaf Pisa rechtstreeks naar Eindhoven en dan zit mijn - veel te korte - tijd in Toscane er weer op. Ik staar over het Toscaanse landschap, dat in een serene rust lijkt verzonken. Uit de radio beneden hoor ik een voor mij onbekende Italiaanse zanger... Ik wil net naar beneden gaan, als ik de buitendeur open zie gaan en compleet tot mijn verrassing staat daar iemand, die ik vorig jaar ook al eens een keer ontmoet heb. Heel stil, haast onbewogen, blijf ik staan kijken om de hoek van de deurpost, als ik Giovanni haastig vanuit de kamer het halletje in zie lopen....
Dat moment zal de loop van alle dingen compleet veranderen...

De buitendeur gaar open en daar staat een meisje met zwart lang haar. Ze loopt op Gio af, omarmt hem en begint hem te zoenen. Ik hoor haar zeggen: 'O mio caro' (o mijn liefje). Ik blijf ademloos en sprakeloos boven staan. Ze zien mij niet, want ik kijk om een klein hoekje van de deurpost. Hun gezichten kan ik net niet zien, maar het tafereel voor mij laat aan duidelijkheid niets over. Ze drukt zich tegen hem aan en haar handen glijden van zijn schouders naar beneden, tussen zijn broekriem. Ik hoor Giovanni zachtjes fluisteren: 'Mio principessa...no, Felicia, non qui' (mijn prinsesje, nee niet hier) 'Hij duwde haar zachtjes naar achteren en samen verdwenen ze door de deur naar buiten. Mijn hart staat bijna stil, de adem stokt in mijn keel en de paniek slaat bij mij toe.
Felicia, ja zo heette ze. Afgelopen zomer had hij een scene met haar in een barretje en we hadden er de volgende dag nog lang over doorgepraat. Ik wilde toen het naadje van de kous weten. Het was zijn vriendin geweest, vertelde hij toen, waarmee hij het kort daarvoor - om mij - had uitgemaakt. Dat was dus een leugen, want hij ontmoette haar nog steeds. En nog erger: ze stonden te zoenen, terwijl ik vlak in de buurt was. Uit de houding van hun beiden, kon ik opmaken, dat ze meer hadden met elkaar. Zoiets voel, zo iets weet je gewoon. Ik wierp me op het bed en was even helemaal perplex. Bijna verlamd van schrik en ongeloof blijf ik daar staan. Wat moest ik doen? Ik was woest. Een klein halfuurtje later kwam Gio - alleen - weer terug en ik stoof naar beneden. Wat is allemaal gezegd en gedaan werd, wil ik eigenlijk niet meer terughalen in mijn gedachten. Ik duwde hem vooruit, naar zijn kamer beneden en van de boosheid kon ik geen Italiaanse zin meer voortbrengen. Ik vroeg hem: 'Wie was dat? Is dat je vriendin? Is she your girlfriend? Do you share your bed with her? What are you doing? Hij probeerde het één een ander te 'vergoeilijken' en zei: 'O, no problem, yes she's a girlfriend, but she's just a good friend. Most people have many friends'. De manier waarop hij alles zei of probeerde uit te leggen, sprak boekdelen. Op dat moment trapje ik zijn tafeltje met spullen omver gaf hem een duw naar achteren en riep: 'Finito, it's over and out now', I go back home and I will never see you again. You are a looser, I thought I could trust you (ik dacht dat ik je kon vertrouwen) every ragatta is your principessa (ieder meisje is jouw 'prinsesje'). Helemaal overstuur spurtte ik weer naar boven en hij probeerde binnen te komen, maar ik schreeuwde: 'Go away, you are a big big lyer. Un bugiardo, bugiardo (leugenaar). I will never see you again (ik wil nooit meer zien). Ik beefde en was helemaal overstuur. Nog meer woorden heb ik tegen hem geroepen, waarvoor ik mij achteraf diep schaam en waarvoor mijn docent Nederlands mij op zn minst een 'corrigerende en regulerende tik opmerking' zou hebben gemaakt. Het begon met: jij vuile, vieze k*******. Het lijkt me wijs en verstandig dit onbetamelijk vocabulair buiten dit blog te houden. Het dient geen enkel doel. Ik bleef een tijdlang op mijn kamer en probeerde alles op een rijtje te zetten. Wat moest ik? Hoe moest ik weg?
Een lang verhaal zal ik proberen kort te maken. 's Avonds hield zijn (lieve) moeder een hele tirade tegen hem (zo rap Italiaans kon ik niet volgen). Haar gebaren lieten aan fantasie niets over. Hij ging weg (ik denk naar een barretje ofzo) en kwam pas veel later weer terug. Die nacht heb ik niet geslapen. Ik raak nu al bijna weer overstuur als ik aan alles terugdenk. 's avonds kwam Nicoletta nog met mij praten, zijn moeder en alle goede bedoelingen ten spijt, het vertrouwen was er opeens niet meer. Het afscheid van Gio, de volgende morgen, was erg koel. Hij probeerde zijn arm om mij heen te leggen, maar ik wilde niet. Afscheid nemen van 'di mama' werd nog veel heftiger. Ik besefte mijn onmacht van het Italiaans om gevoelens onder woorden te brengen. Ik omarmde haar en zij veegde mijn tranen af. Nicoletta bracht mij in haar kleine autootje naar het vliegveld, ik nam ook van haar afscheid, haalde tot slot nog eens nadrukkelijk mijn schouders op en verdween achter het douanepoortje.
Toen ik opsteeg, leek het alsof zijn portret, dat ik haarscherp voor ogen had, steeds vager werd Na een tijdje vliegen, vroeg de oudere vrouw naast mij: 'Do you feel well? Ze had mijn tranen vast gezien en reikte me een papieren zakdoek aan. Ik knikte tegen haar en zei: 'Spreekt u maar gewoon Nederlands hoor, want ik hoorde u zonet Nederlands spreken, ik ben ook Nederlandse en ik vlieg terug naar huis'. Daarna heb ik haar summier wat verteld over de gebeurtenissen. Voor mijzelf moest ik het nog in gedachten herhalen: 'Ik heb het uitgemaakt. Ik wil niet leven met een vent die vreemd gaat'. en: misschien wel- nu drong het pas echt tot mij door - met mij, besefte ik me. Onderweg zag ik mijn hele toekomst als kleine brokstukjes uit elkaar vallen...
Het leek zo mooi, Gio was nog goed opgeleid ook en had een vaste baan als planoloog bij de regio Firenze. We hadden zelfs stiekem naar een leuk huisje gekeken op het platteland. Daar zou ik mij zeker kunnen settelen en na flink Italiaans studeren ook nog verder kunnen komen met een job. Mischien zou ik wel een baan daar in Firenze (Florence) kunnen krijgen als taaladviseuse Nederlands of bij en bureau met vertaalservices of iets dergelijks... Nu was alles in duigen gevallen: geen relatie, geen huwelijksaanzoek, niet trouwen met de liefde van je leven.. Ik kon het allemaal wel vergeten. Hij was de liefde van mijn leven niet meer, prentte ik mijzelf steeds in. Maar alles binnenin mij kwam in opstand. Verbaasd kijk ik naar mijzelf hoe rustig en koel ik hem gedag heb gezegd. Van binnen was ik woest, verdrietig, boos en opstandig tegelijk. Waarom? vroeg ik me steeds af. Waarom heeft hij me bedrogen? Nog wel zowat onder mijn ogen. Waarom? Was het dat allemaal waard? Ik moest ook terugdenken aan alles van de afgelopen negen maanden. Het was mij nu al de tweede keer overkomen. Eerst met Gerard, tweeeneenhalf jaar geleden (lees: blog 90. Voor altijd) en nu dacht ik de mooiste, liefste, attente en goed bij mij passende man van heel Europa gevonden te hebben...het werd een fiasco. Ja, deze keer was anders. Ik dacht de liefde van mijn leven gevonden te hebben. Nee dus. Het is over en uit. Ik had de knoop zelf doorgehakt. In gedachten passeerden alle mooie locaties en mensen. Misschien nooit meer het dorpje terugzien, het contact met de lieve moeder van hem en haar bewonderen om haar kookkunsten, zijn leuke zus Nicoletta, nooit meer wandelen tussen de cypressen en het uitzicht op het Toscaanse land en... en....die hele terugreis leek een onwerkelijke film, met flashbacks en persoonlijke herinneringen. Hoe dichter ik naar Nederland kwam, hoe verder Toscane weg leek. Ik bleef piekeren tijdens de reis. Alle vragen borrelden op: Waarom ben ik verliefd op hem geworden? Hield hij eigenlijk wel van mij? Hoe komt het dat ik niets in de gaten had? Waarom moet nu juist mij dit overkomen? Had ik anders moeten handelen? Had ik te snel een resolute beslissing genomen? Wat was er gebeurd als ik hem de gelegenheid had gegeven nog de schade te herstellen? Kon dat wel? Perché ha fatto per me? (Waarom heeft hij me dat aangedaan?) Waarom... wat... hoe... ik kwam er niet uit.

Niets weet ik meer van de rit van het vliegveld naar mijn appartementje. Eenmaal weer thuisgekomen, heb ik mijn koffertje neergezet en ging op bed liggen. Naast dat ik moe was van de vliegreis, voelde ik dat ik emotioneel niet verder meer kon. Ik heb dacht ik de hele middag en avond lang uitgestrekt voorover op mijn bed liggen snikken... 's avonds belde ik het ouderlijk huis. 'Ik kom het weekend naar jullie. Ik heb heel wat te vertellen...'
Ook belde ik daarna mijn hartsvriendin op, die vroeg: 'Hey Matti, meid, Italiëgangster. Hoe was het? Heb je genoten?' 'Carla, luister, ik moet je wat vertellen...'

Dus beste hyves-vrienden, vandaar mijn afwezigheid gedurende meer dan twee maanden met mijn blogs...ik heb nog even tijd nodig om mijn 'draad' weer terug te vinden, maar tijd heelt alle wonden. Ik troost mij met de gedachte dat ik niet de enige ben, die zoiets overkomt.
Ook de inhoudelijke kwaliteit (het vocabulair en de woordkeuze) zal zeker weer mijn aandacht krijgen, maar nu moest ik even mijn gevoel de vrije loop laten...

Oeps, veel te lang blog eigenlijk...Van één ding blijf ik wel dromen:









Toevoeging 4 oktober 17.05 uur:
Nog twee aanvullende blogs maken mijn verhaal compleet, waarvan Gesprek met Carla het belangrijkste is.

238. Natural activity
en:
260. Gesprek met Carla (inmiddels geplaatst, 29 dec. 2009)

Lees hier de eerdere (persoonlijke) blogs:
233. Una sorpresa (Een complete verrassing)
222. Silenzioso svegliarsi
215. Protezione Solare
207. Bella Prospettiva
178. Ik ga mijn eigen weg
173. Bei negozi (prachtige winkels)
170. Regali de Natale (Kerstcadeaus)
166. Natale con i tuoi (kerstfeest in familiekring)
162. Out of my comfort zone
160. Romance in Toscane (deel 3)... relaxen in de zon
152. Romance in Toscane (deel 2)... het dilemma
144. Romance in Toscane (deel 1)... de ontmoeting
135. esrek met tante Janny
130. Mijn schoenenwinkel

Matti, 3 oktober 2009
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

236. Ik ben getikt

Ja, ik ben getikt. Velen zullen zich afvragen of er een steekje aan mij los zit, maar het tegendeel is waar.
Nee, ik ben niet vervallen tot exorbitante uitspattingen, idiote verschijnselen of twijfelachtige instabiliteit. Onlangs werd ik getikt door Hester. In de trant van 'tikkie, jij bent 'm'. Meteen dacht ik: 'Tikkie terug', maar dat is niet de bedoeling. Er circuleert een soort kettingspel, waarbij je weer twee tikken mag uitdelen. Dat net in de tijd dat de 'corrigerende tik' volop ter discussie staat, maar dat terzijde. Nu ben ik ook helemaal niet gecharmeerd van kettingen, behalve halssnoeren, als ze niet te strak zitten. Dus is het bedoeling dat de ketting niet verbroken wordt. Voordat het echter zover is, mag je vijf merkwaardige 'tics' van jezelf neerpennen. Het gaat dus om adequate zelfkennis en een eerlijk, maar subjectief oordeel. Meestal laat ik anderen reflecteren op mijn karaktereigenschappen, onhebbelijkheden en dies meer zij, maar nu moet ik er zelf aan geloven. Ik ga dus met de billen bloot.

Daar heb je meteen mijn eerste reactie te pakken: Mijn billen gaan helemaal niet bloot, behalve onder de douche, bij de dokter en voor intimi. Voor de rest kan heel afwachtend Nederland dat meesmullen vergeten. Je hebt je kans gehad, dan had je maar naar mijn Fotoshoot in sexy lingerie moeten komen, vorig jaar n Noordwijk. Ik ben degelijk opgevoed en uit de kleren gaan is er 'en public' niet bij. Na dit inleidend verhaaltje ga ik dan maar van start:

1. Mijn eerste 'tic': Ik ben dol op shoppen, vooral schoenen mag ik graag scoren. In de wetenschap dat er thuis al zo'n 57 paar op het schap staan, zal ik toch niet graag een modieuze winkel passeren op dat gebied. Of dit nu verzamelwoede, hebzucht, koopverslaving, een afwijking of iets ziekelijks is, laat ik aan het oordeel van anderen over. De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat schoenen zo vreselijk mooi zijn om te hebben. Ik weet natuurlijk drommels goed dat het grootste deel van de wereldbevolking blootvoets voorwaarts gaat. Sommigen hebben helemaal geen mogelijkheden tot de aankoop van leuke schoenen, laarzen, sandalen of slippers.
En een bijkomend iets is: er zijn soms hele charmante schoenverkopers!

2. De tweede 'tic' ligt meer in mijn eigen omgeving. 's Avonds controleer ik wel twee keer of alle sloten goed dicht zitten. De buitendeur doe ik zelfs op de grendel. Die 'tic' stamt uit mijn studententijd (wat klinkt dat bezadigd hè?), toen er op een zekere avond ineens een studiegenoot achter mij in de kamer stond. Hij was zachtjes naar binnen geslopen en wilde mij verrassen met een paar leuke boeken (Ja echt waar!). Onverwacht bezoek vind ik altijd heel fijn, maar niet 's avonds om 23.00 uur als ik net mijn pyama aan het aanhijsen ben.

3. Een derde 'tic' is dat ik graag met taal bezig ben. Dat zal niemand vreemd zijn, want mijn hele jeugd, opleiding en verdere vorderingen, liggen op het literaire- en taalkundige vlak. Lezen, schrijven, beoordelen, het volgen van taalprogramnma's op TV (zoals Het Groot Dictee der Nederlandse taal, de Taalmeester en '10 voor taal' etc.) is aan mij wel besteed. Deze tic ging op enig moment zover, dat ik met het rode potlood in de krant ging zitten krassen, wat natuurlijk een zeer eigenaardige en nutteloze bezigheid is. Je kunt nu eenmaal niet opbosken tegen gekke computerprogramma's of zetmachines, die de afbrekingstekens (interpunctie) wel heel ongelukkig plaatsen. Mijn moeder zei eens: 'Hou daar toch mee op, dat is onbegonnen werk'. Gelijk heeft ze.

4. Mijn vierde 'tic' ligt 'm in de snoeperij. Met een BMI van 23 mag ik best door het leven gaan, maar met lekkere bonbons, chocolademelk, ijs, taartjes en een goed glas rode wijn, houd je mij wel in je buurt.

5. De vijfde 'tic' die ik beschrijf (ik heb er nog veel meer), is dat ik ambitieus ben en graag mijn mondje opendoe. Ik zeg alles recht voor z'n raap en dat kan soms wel eens heel ongelukkig uitvallen bij anderen.
Onlosmakelijk daarmee verbonden is dat ik onstuimig en onbedaarlijk kan lachen om heel veel malle situaties. Gelukkig kan ik ook hartelijk om mijzelf lachen, want dat houdt je volgens mij kerngezond.
Zoals laatst. Ik was gaan zwemmen. Kom ik terug in het kleedhokje, blijkt dat ik mijn droge ondergoed vergeten ben. Ik moet altijd lachen om anderen die zoiets stoms overkomt. Ter plekke moest ik om mijzelf lachen. Wie stond daar te grinniken in het kleedhokje? Hoe moest ik dat oplossen? Heel creatief dus, want ook een legging had ik niet bij me. Ja, ik ben wel weer thuisgekomen. Gelukkig had ik geen rok aan, maar mijn jeans... Daarom heb ik thuis maar eerst een glas rood vocht uit de categorie van 'tic 4' genomen voor de schrik.

Een andere 'tic' is dat ik veel dingen zelf wil doen en moeilijk kan delegeren. Het getuigt in ieder geval niet van voortschrijdend inzicht op management-niveau, dat ik wel behoor te hebben zo langzamerhand. Een minpuntje (Weakness) op mjn SWOT-list. Toch wordt er van mij verwacht dat ik een team van vijf mensen aanstuur. Tenminste, voor zover dat nodig is binnen een zelfsturend team met allemaal capabele mensen. Gelukkig ben ik ook een 'teamworker' en ze pikken wel het één en ander van mij.. (sorry Esmèe, Jan, Nicolette, Henny en Patrick, mochten jullie dit toevallig lezen op mijn blog, ik zeg het maar weer recht voor zn raap...) Zou dat bij creatieve mensen horen? Dan stop ik dus maar meteen. Voordat ik nog meer gekke 'tics' ga beschrijven, delegeer ik twee 'tics'. Ik zal trachten om twee anderen te tikken. De eerste is Marieke en de andere 'getikte' is mijn leeftijdgenote Miranda. Ben benieuwd met wat voor 'tics' zij op de proppen komen... Drie keer M dus.

Wat wil je nog meer weten?
Ik ben uitgetikt.

© Matti, 25 september 2009
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.