235. Een appel is gezond

-kindergedichtje-

Remy loopt naar bui-ten
daar staat een boom, heel groot
hij hangt zo vol met ap-pels
in kleu-ren geel en rood

't is nog en beet-je zo-mer
bui-ten-lucht is ge-zond
hij loopt een beet-je slo-mer
kijk, ook ap-pels op de grond

Mama pakt gauw een lad-der
en klimt om-hoog heel snel
ze plukt een nieuwe ap-pel
en zegt: 'Die lust jij wel'

'Je moet hem eerst wel was-sen
dan is 'ie prach-tig schoon
je kunt er zo in hap-pen'
dat doet hij, heel ge-woon

Die ap-pel smaakt best lek-ker
'een Elstar', heer-lijk zoet
hij kijkt nog eens naar mama
ze knikt, zo is het goed

Mijn andere kindergedichtjes:
203. Lentetijd
181. Sneeuwvlokjes
139. Kijk daar, een herfstblad * UITGELICHT
119. Puk in de klas
109. Blij bijtje
103. Buzzy de bij
54. De vlinder en het lieveheersbeestje
20. De muis en de giraf


© Matti, 19 september 2009
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

234. Kinderachtig of niet?

-column-
(Voor de verandering maar eens een column, n.a.v. een artikel dat ik las)


Un ragazzo dai tratti stilizzati ed in versione fumetto che, tenendo alzato il pollice della mano sinistra nel quale indossa un preservativo rosso, chiede "Hai installato l'antivirus?".Questo il contenuto del manifesto firmato dal gruppo Sinistra e Libertà della Provincia di Roma che da domenica notte campeggia in 5 mila copie di fronte agli istituti superiori di Roma e Provincia e su tutto il territorio romano. Una delle novità che da questa mattina gli studenti laziali si troveranno di fronte al loro rientro tra i banchi di scuola e che si inserisce nella campagna di sensibilizzazione "Consapevolezza e Libertà" rivolta alle giovani generazioni, contro la diffusione del virus dell'Hiv e delle altre malattie a trasmissione sessuale. "Il preservativo - recita il manifesto - ti tutela dalle malattie sessualmente trasmissibili e dalle gravidanze indesiderate".

Globale vertaling:
Een poster van een jongen, met op zijn linkerduim een rode condoom, roept de passanten toe: 'Heb je een antivirusprogramma geïnstalleerd?'. Dat is de inhoud van een soort campagne, geïnnitieerd door een groep links-georiënteerden in en rond de 'Provincie Rome'. Ze (de posters) werden in een oplage van circa 5.000 exemplaren verspreid op de prik- en publicatieborden van scholen en Instituten in Italië.
-- einde van mijn globale vertaalpoging --

Er is nogal wat commotie rondom de campagne ontstaan. Zelfs de burgemeester van Rome, ene Giovanni Alemanno, bemoeit zich ermee. Bij de start van het nieuwe schooljaar werden de Italiaanse studenten dus geconfronteerd met de campagne "Awareness en vrijheid". Het iniatief is gericht op de jongere generaties om de verspreiding van het HIV-virus en andere seksueel overdraagbare aandoeningen tegen te gaan. 'Een condoom', zegt de poster, beschermt je tegen ongewenste zwangerschappen en seksueel overdraagbare aandoeningen'.
Tja, dat weten wij natuurlijk allang en ook in Italië. Het lijkt er nu op dat er nu maar ongelimiteerd gesekst wordt in Italië. Ik vraag me af of de campagne niet eerder het tegendeel oproept. Het lijkt me geen passend initiatief om dit zo nadrukkelijk onder de aandacht te brengen. 'Een beetje kinderachtig ook', (Iniziativa puerile), zegt een journalist van de krant 'La Republicca'. Kinderachtig of niet, ongebreidelde seks onder jongeren lijkt me niet bevorderlijk voor de moraal. De aandacht op de scholen zou meer gericht moeten zijn op de studie en studieresultaten, dunkt me. Aandachtspunten als: 'Heb je je repetitie goed geleerd?' 'Bereid je voor op de tentamens', 'Hoe signaleer je tijdig een studieachterstand en wat kun je eraan doen?' Verzuim je lessen en colleges niet', enz. informatie over wiskunde- taal- en andere vakken lijken me relevanter, dan meteen te wijzen op seks. Het zal wel paarlen voor de zwijnen werpen zijn. Een dergelijke campagne kunnen ze beter in the United Kingdom houden, want het aantal tienerzwangerschappen schijnt dar schrikbarend hoog te zijn.
Trouwens, experimenteren (ook met seks) doen studenten toch wel.
Tja, Rome (De Paus) zal helemaal alles verbieden. Zelfs het aanschaffen van voorbehoedsmiddelen kan al een probleem zijn....

Het artikel is te lezen (als je een beetje Italiaans kent, gaat het nog beter) in de Italiaanse krant Repubblica:
La Repubblica,[KLIK], 14 settembre 2009

Matti, 16 september 2009
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

233. Una sorpresa (Een complete verrassing)

Vervolg op een eerder (persoonlijk) blog:
222. Silenzioso svegliarsi
De kop is ook dit keer weer Italiaans, maar dat zal misschien niet zo vaak meer gebeuren. Waar nodig vertaal ik het. Wees niet bezorgd, want ik blijf voornamelijk in het Nederlands bloggen hoor!

Italië, Toscane, dinsdag 30 juni 2009

De één noemt het impulsief of idioot, een ander classificeert mijn spontane actie tot één in de categorie 'verrassingen'. Later zou blijken dat een onverwacht bezoek heel anders kan uitpakken dan je denkt. Met Ryanair was ik er even een paar daagjes tussenuit gepiept. Terwijl 'hij' denkt dat ik in het 'verre Paissi Bassi' zit en hard aan het werk ben, kom ik steeds dichter in zijn buurt. Ik had namelijk het plan opgevat om mijn vriend Gio spontaan op te zoeken, zonder dat hij het tevoren zou weten. Ook een mooie gelegenheid om hem in zijn eigen omgeving te zien. Hoe zou hij reageren, als ik opens voor zijn neus sta?, bedenk ik me onderweg. Ik denk dat iedere man compleet uit zijn dak gaat als je hartsvriendin uit het buitenland opeens dicht bij je is. Zelf vind ik het natuurlijk ook niets als je een relatie hebt en elkaar maar twee of drie keer per jaar ziet. Dat is geen relatie.
Een goede vriendin brengt me naar Flughafen Bremen, en passant dwalen we eerst nog een paar uurtjes door de mooie historische binnenstad voordat ze mij op het vliegveld afzet. De Bremer stadtmusikanten krijg je er dus gratis bij. Daarna rijdt zij in haar 'uppie' gewoon weer een stukje de autobahn af naar Nijmegen. Ik bedenk me net dat heel veel Nederlanders tegenwoordig vanaf Düsseldorf of Bremen vliegen, want Schiphol rijst de pan uit (met de tarieven dan).

Voor een paar euro kon ik via Internet een vlucht vanaf Bremen (Duitsland) boeken naar Noord Italië. Een stoel voor 5 euro. Het lijkt onvoorstelbaar, maar het is echt zo. Voor dat geld kun je nog niet eens met de bus naar Rotterdam. Vliegen voor een habbekrats. Alleen een tientje administratiekosten en voor dat geld mag je maar één stuks handbagage van max. 10 kg meenemen. Ik reis naar het warme Italië, dus behalve een toilettas, een wit, rood, lichtpaars en lichtgeel truitje, een extra jeans, een paar sweaters, kort broekje, een beha, wat slipjes, bikini en slippers heb ik niets nodig. Gewoon je ID-card, creditcard, zonnebril en fototoestelletje mee en hupsakee. Je moet natuurlijk wel eerst één uur en driekwartier Duitsland inrijden, maar dat valt ook allemaal best mee. De terugreis zou nog korter zijn (Pisa-Eindhoven).
Terwijl ik het Duitse landschap bij het opstijgen onder mij zie wegglijden, realiseer ik me dat ik 'mijn Gio' over een paar uur al in de armen kan sluiten. Ondertussen fantaseer ik hoe het zou zijn als ik toch naar Tuscany zou verhuizen. Ook daar (Toscane) begin ik inmiddels verliefd op te worden. Woonruimte is daar niet gemakkelijk, maar er is vast wel een baan op passend niveau denkbaar en ik heb me voorgenomen mij eerst uitgebreid te laten informeren in Milano. Ik droom over trouwen in Siena en over nog veel meer dingen... We kennen elkaar nu meer dan negen maanden. Hij heeft een goede baan bij de gemeente Firenze en ik zal me ook wel redden in de Italiaanse zon.. mmmmmm.
Nadat ik veilig was geland en door de douane was gekomen, ging ik eerst de stad in om een gepland bezoek brengen aan de voorlichtingsafdeling van de 'Università degli Studi'. Ik had toch een paar uur over, voordat de bus vertrok. Op Internet kwam ik er op mijn eigen laptoppie in Nederland niet helemaal uit. De Universiteit van Milaan (Università degli Studi di Milano) is met meer dan 60.000 studenten een van de grootste universiteiten van Italië. Mijn aandacht gaat uit naar de Faculteit der letteren en filosofie (Lettere e Filosofia). Tja, hoe kun je dat nou bedenken? Letteren in klassieke zin is een uitgebreid vakgebied en kan worden onderverdeeld in o.a. Cultuurwetenschappen, Geschiedenis, Klassieke talen, Kunstgeschiedenis, Letterkunde (ook wel Literatuurwetenschap genoemd), Muziekwetenschap, Regiostudies, waaronder "Amerikanistiek", "Europese studies", "Indonesische talen en culturen", Taalkunde (ook wel Linguïstiek of Taalwetenschap genoemd), Theaterwetenschap en verder nog Mediastudies en Bedrijfscommunicatie. Bij ons (NL) wordt ook Communicatiewetenschap en Theologie (klassieke talen) ook nog tot de groep 'Geesteswetenschappen' gerekend, maar in Italië kent men andere nuances.
Ik beperk me tot vragen over de Linguïstiek en wat ermee samenhangt.
Met een stapel brochures van de voorlichtingsafdeling en na een heerlijke cappucinno in de stad, neem ik vanaf het station de Interliner naar het zuiden. De rit duurt wel even, maar in Firenze stond Nicoletta me al op te wachten. Geweldig leuk om haar weer terug te zien na onze ontmoeting in december. Ik liep eerst wat voor het station heen en weer, tot ik haar zag. Zeker met een donkere zonnebril op herkende ik haar nauwelijks.
Nicoletta, de zus van Giovanni, had me beloofd om me bij het station in Firenze op te halen. Eénmaal onderweg in haar kleine Fiat naar de stad, gniffelden we samen over de bijzondere verrassing die hem te wachten stond. Met mijn Italiaans gaat het gelukkig de goede kant op (Con il mio italiano si sta muovendo nella giusta direzione) en ik hoor in gedachten al dat hij tegen me zegt: 'Mááátti, mi manchi, ti amo. (Matti, ik mis je, ik hou van je)
De scooters in de stad krioelen om ons heen. Het lijkt wel of heel Italië zich op die dingen voortbeweegt.
Nadat we na een autorit over de SR2 (via Tavarnelle val di Pesa) hebben gemaakt, zie ik de bekende huizen ineens weer voor me. Dat is een mooiere en afwisselendere route dan via de drukke autostrada. We hebben 'm al vaker gereden naar Firenze. Onderweg wisselen we heel wat informatie uit. Nicoletta heeft inmiddels ook een vriend aan de haak geslagen en met haar studie gaat het prima. Voldaan, maar ook best moe, kom ik in Poggibonsi aan. De rest van de gebeurtenissen laat zich raden. Nadat Nicoletta eerst even het huis is ingegaan, roept ze mij en voorzien van mijn handbagage (ja, je mag van Ryanair maar één koffertje meenemen) stap ik opeens achter hem de kamer in en ik fluister: 'Gio, eccomi qui' (hier ben ik dan).
Hij valt zowat achterover van verbazing. Hij zakt op zijn knieën voor me en strekt zijn handen uit (die Italianen toch...) en natuurlijk hebben we heel wat bij te praten. Ook 'mama' vindt het erg leuk me weer te zien. Het lijkt als vanouds, net als met Kerst, zo vertrouwd. Di mama gaat daarna samen met Nicoletta druk in de weer met een pasta (Nicoletta had het haar al van mijn 'geheime komst' verteld) en even later zitten we lekker buiten aan een overvloedige Italiaanse maaltijd. Daar hoef ik natuurlijk niets over te vertellen.
Wat later op de avond verdwijnen Gio en ik naar boven, waar mijn 'vertrouwde' bedje al klaar staat. We nemen eerst nog wat ruim tijd voor elkaar, voordat ik ga slapen. Ik begin bijna weer te glimlachen als ik aan zijn blik denk en het fluisterende: 'Mááatti, ma bellezza, amore mio.. ho bisogno di te' (mijn schooonheid, mijn liefje, ik heb je nodig). Zijn handen die onrustig mijn lichaam beroerden, het zoenen wat zo vredig en rustig begon, maar steeds onstuimiger werd. We zoenen hartstochtelijk. Opeens ruik ik weer zijn heerlijke geur... Ik legde mijn hoofd op zijn borstkas en voel zijn buik... het dekbed hebben we niet nodig en ik schuif langzaam naar beneden... met mijn mond en tong zoende ik elk plekje... Ik voel me net zo stout als een paar maanden terug, toen Gio bij mij was in Nederland. Hij fluisterde zachtjes: 'fermare Mááátti, mi fanno impazzire' (stop Matti, je maakt me gek).
Het is heerlijk om weer bij hem te zijn. Ik laat het toe hoe me hij liefdevol aanraakt en verder gaat. Zijn hand glijdt onder mijn schouderblad en ik voel zijn blote borstkas tegen mijn lijf... met mijn linkerhand trek ik aan de bovenrand van zijn boxer...
Nee, mijn spontane reisactie was zeker niet verkeerd (althans, dat dacht ik op dat moment). Twee dagen later zou alles een heel andere wending krijgen.
De volgende dag, als ik me heerlijk heb gedouched, zitten we samen beneden in de tuin. Het is zalig weer, ik zit gewoon in mijn bikini aan het ontbijt. Die dag besteden we aan wandelen, een rit naar Firenze en een bezoekje bij een vriend van hem. 's Avonds gaan we ook nog heerlijk dansen in één van de weinige dicotheken die het plaatsje rijk is. De wijn smaakt echter uitstekend en ik weet niet meer hoe laat het was toen Gio me 's nachts naar bed bracht. 's Morgens vind ik mijn beha ergens in een hoek van de kamer ...

Het is 1 juli, vlak na het avondeten, als ik boven nog even op 'mijn logeerkamer' ben. Morgen moet ik helaas weer vertrekken. Ik wil net naar beneden gaan, als ik de buitendeur open zie gaan en compleet tot mijn verrassing staat daar iemand, die ik vorig jaar ook al eens een keer ontmoet heb. Heel stil blijf ik staan kijken om de hoek van de deurpost, als ik Gio haastig vanuit de kamer het halletje in zie lopen....
Dat moment zal de loop van alle dingen compleet veranderen. Houd je maar vast en ga er de volgende keer bij het lezen goed voor zitten ...

[wordt vervolgd]

Lees hier de eerdere (persoonlijke) blogs:
222. Silenzioso svegliarsi
215. Protezione Solare
207. Bella Prospettiva
178. Ik ga mijn eigen weg
173. Bei negozi (prachtige winkels)
170. Regali de Natale (Kerstcadeaus)
166. Natale con i tuoi (kerstfeest in familiekring)
162. Out of my comfort zone
160. Romance in Toscane (deel 3)... relaxen in de zon
152. Romance in Toscane (deel 2)... het dilemma
144. Romance in Toscane (deel 1)... de ontmoeting
130. Mijn schoenenwinkel


Matti, 4 september 2009
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

232. My ancient Mongolian friend

Een tijdje geleden daagde een hyves-vriend mij uit om eens een blog in het Engels te schrijven. Een beetje ongebruikelijk op een Nederlandse netwerk-omgeving. Toch doe ik een poging. (Met excuses voor degenen onder mijn hyves-vrienden en -vriendinnen die het Engels niet machtig zijn). Het heeft wat langer geduurd dan gepland, want ik had even een lange blogpauze. Hier is 'íe dan eindelijk.

A time ago one of my hyves-friends dared me to write a blog in English. First off all I thought about it a while, because that might be actually very unusual to publish on a Dutch network-community, because hyves is normally oriëntated on a large group of Dutch users. But I give it a try now. My hyves-friend said: 'It must include a specific phrase'. Later on I will tell which one. Let's go:


Let me tell you about a king I met in Tuscany, Italy: my ancient Mongolian friend.
(A historic, maybe amazing and unusual strange blog).

They resembled the people that the Chinese called the Xiongnu, but they are different. They are a group of people with different language and background, such as Turkish, Mongolian, Iranian, Finno-Ugric and possibly other Central Asian and Siberian tribes. Their power stretches across Eastern Europe and the Russian steppes and displaced the Visigoths and other Germanic tribes. Caucasian penetration into Central Asia was much stronger in these times, as a result of the Indo-European expansion. Sogdians and Bactrians were, for example, Iranian tribes. Central Asia is predominantly Indo-European. When the Tang reached Central Asia, they found the Indo-European population being slowly, but steadily displaced by the Turkish tribes. Xiongnu, or ..., lived roughly between China and then-Indo-European Central Asian states, such as Sogdiana and Bactria. So they must have had a very mixed ethnic composition. Yes, I'm telling about historic people, an ancient Mongolian empire.

Actually, some argue that Hungarians have partially originated from them. Mongols have nothing to do with them, they were apparently Turkic people. Xiognu or Hunnu is an ancient Mongolian empire. So, the whistle arrow* is invented by Xiognu/Mongols. And Mongolia then whas the homeland of Turkic people. Even more interesting is the Mongolian empire, estabilished by Chinghiz Khaan on the same place of an older Turkic empire's capital (Gok turuk) named "Otuken".

But, in that period, I met him personally. His name was Atilla. He was an infamous, vicious barbarian King who attacked the Roman Empire and was so fierce he was named "THE SCOURGE OF GOD"! Attila was a legendary king - a leader of the Mongoloid people - who began invading the Roman Empire. Attila was so furious in his attacks, he was named "SCOURGE OF GOD"! Let me tell you, that action of the Xiongnu king would be an ecumenical matter', mayby a ethic or a historic matter. They used weapons like whistling arrows*.
The approaching collapse of the Western Empire gave me a further opportunity to appear as the representative of lawful authority. When my Mongolian friend invaded Italy and threatened Rome, it was me, accompanied by two high civil functionaries, who went to meet him, and effected his withdrawal. According to the Prosper of Aquitaine, he was so impressed that he withdrew. By the way: Jordanes, who represents my contemporary Priscus, provides other reasons.
Pragmatic concerns such as the large sum of gold that accompanied me, or logistical and strategic concerns, may have been the true reason for Attila's mercy. Attila's army was already quite stretched and full from booty from plunder, my plea for mercy may well have merely served as an honorable reason to not continuing on and sacking the Roman capitol.





Some questions still remain:
Do you know who I am and in which time I was living?
How did they call my famous Mongolian friend ?
Have you any idea which phrase I specially used in this blog?
The most answers are not so difficult, I suppose.

The answer on this questions will follow after a while, but not before I received your suggestions.


*Note: A number of names have been given to the whistling arrow in the Chinese language. (‘whistling arrows’ here refers to arrowheads bearing both a whistle mechanism and a sharp point.) The earliest literary record of such arrows is to be found in the ‘Annals of the Huns in the ‘Historical Annals’ of Sima Qian . "I still recall the blood smeared on the whistling arrow" is a line of poetry by Xin Qiji (1140-1207) recalling the whistling arrow which killed his father. Miedun must have been an outstanding leader of the Huns as can be seen from his his defeat of the Donghu in the east, pursuing the Yueshi in the west, driving out Loufan and King Baiyang of Henan in the south and besieging Emperor Gaozu of the Han (Liu Bang) at Ping Cheng so that he was unable to escape. Finally, the Chinese had to change to tactics of appeasement.
A whistling arrow was intended for firing at the enemy, while also being able to give a signal. The shooting distance was short and it could generally be used in the battlefield. It was principally a method of conveying battle command signals.

Matti, 3 september 2009
Commentaar en/of verbeter-suggesties: graag!
If you will leave language-suggestions: don't hesitate!
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.


The answer: Pope Leo I, he met Attila the Hun in the year 452.
This were some of my sources of inspiration:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Paus_Leo_I
http://nl.wikipedia.org/wiki/Attila_de_Hun
(by the way: Flavius Aetius wordt in dat verband wel genoemd)

231. Herinnering blijft (Senryu)

afscheid, emoties
turbulente levensloop
herinnering blijft





© Matti, 7 juli 2009
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.