283. Bij ons aan tafel...

-zomaar even een verhaaltje tussendoor -
Je mag dit blog rustig overslaan hoor, gewoon wat balorig tijdverdrijf van mij
Je hoeft ook niet alle links aan te klikken, maar: er zitten wel grappige bij
-------------------------------------------------------------------------------------
Leestip voor de haastigen:
De link aanwijzen met de cursor, dan zie je al waar het heen gaat
(en als je ze opent, openen in een ander venster is dan wel zo handig).
-------------------------------------------------------------------------------------



Graag wil ik even een passage voorlezen uit het dagboek van ons gezinnetje. Dat staat vol met leuke belevenissen. Het gezin is de hoeksteen van de samenleving, zeggen ze wel eens, maar het gaat bij ons in huize Kabi net even anders. Het gaat het er soms heftig aan toe met de tafelgesprekken. We beleven altijd wel iets bijzonders. Wat is nu gezelliger dan het moment aan het einde van de middag, als alle kinderen met pappie en mammie aan tafel zitten. Dan komen de gesprekken pas los, rond de eettafel. Wij hebben namelijk een vrolijk en gezellig gezin, waar van alles gebeurt. Vooral als we indringend met elkaar praten aan tafel. Nu weet ik wel, als je nog klein bent, moet je dooreten en niet overal met je grote mond over van alles mee willen praten. Als je opgroeit, dan mag je best wel eens zeggen wat je van bepaalde zaken denkt. Bij ons aan tafel is het dan ook meestal heel gezellig. Gisterenmiddag schrokken we opeens. Toen vertelde mijn broer Martinus dat hij niet meer bij ons aan tafel wil blijven zitten. Hij wil zijn eigen eettafel neerzetten en lekker gaan smullen met zijn vriendinnetje. Daar heeft hij helemaal geen tijd voor gehad de afgelopen periode. Ineens was het over. Ook wil hij het bedrijf van vader, onze klokkenmakerij, niet overnemen. Het is namelijk altijd belangrijk dat alle klokken gelijk lopen en pappie heeft het er veel te druk mee. Bovendien heeft vader de laatste tijd wat last van zijn rug. Martinus had al eens meegeholpen en pappie probeerde hem het vak te leren. Alle hoop was op Martinus gericht.

Pappie had nog wel grote verwachtingen van hem. Eergisteren sloop Michiel zachtjes bij hem binnen en ze hebben op fluisterende toon met elkaar gesproken. Martinus wilde weg, op eigen benen staan. Met zijn vriendin gaat hij eerst even een poosje naar het vakantiehuisje, dat ze sinds een tijdje vlakbij het strand hebben. Ons buurjongetje Appie heeft het ook al zo moeilijk, vertelde Martinus laatst. Appie had medicijnen gehaald bij de dokter, om van zijn lastige hoest af te komen, maar het was al weer snel over en heeft hij nog dozen met spulletjes over. Nu wil de apotheek de overtollige medicijnen niet terugnemen.

Ons kleine broertje Gerard krijgt ook altijd op zn kop. Als hij buiten speelt, trekt hij altijd het mutsje van ons buurmeisje Fatima van haar hoofdje. Gerard vindt mutsjes niet leuk en daarom plaagt hij haar iedere keer. Mijn grote broer Jacob is wel een aardige jongen. Hij woont niet meer thuis. Hij kreeg opeens belangstelling voor het leger en vertrok plotseling. Zijn koffertje heeft hij zelfs achtergelaten. Laatst hebben ze hem gezegd op de kazerne dat hij niet de dienst moet gaan uitmaken en dat hij daardoor in de problemen kan komen. Hij is niet de commandant. Dat klopt natuurlijk wel. Jacob is toen weggelopen en wil nu niets meer met de kazerne te maken hebben.
Heel vaak neemt hij bloemen mee voor mijn moeder. Ze houdt erg van bloemen. Dan kiest hij meestal rode rozen uit, omdat mijn moeder dat zo'n mooie kleur vindt. En moeder vindt het op haar beurt altijd gezellig, als we er allemaal zijn . Ze zegt vaak: 'Wat goed dat jullie er allemaal zijn en wat zien jullie er allemaal fantastisch uit.'. Jacob is een druk baasje, maar hij wil graag ook elke dag bij zijn eigen gezinnetje zijn, dus hij is nog maar weinig thuis.

Mijn zuster Catharina verliet al eerder het huis, want ze wilde graag een poosje op zichzelf zijn. En dan nu Martinus weer. Onze snelheidsmaniak, noemen we hem wel eens gekscherend. Martinus verbaast ons iedere dag weer. Hij weet net op het nippertje de files te ontwijken, als hij op tijd thuis moet zijn voor het eten. Autorijden doet Martinus heel graag, want hij vindt het zelfs niet erg om wat extra geld uit te geven als hij een paar kilometer om moet rijden, om op tijd weer binnen te zijn.
Soms zit hij met zijn vriend Appie stiekem een sigaretje te roken in het buurtcafé.
Vader heeft hem al diverse keren, gezegd: 'Jongen, ga toch een met de trein, dat is veel ontspannender.' Het probleem is dat Martinus vaak te laat bij het station komt en dan de trein mist.
Maar daar praten we thuis niet meer over. Dus nu gaat Martinus er even tussen uit met zijn vriendinnetje. Martinus heeft het moeilijk, want hij zit nu zonder werk en krijgt geen uitkering van het UWV, omdat vader wat spaargeld voor hem apart heeft gezet als een appeltje voor de dorst. Vader verwacht dat hij wel weer aan de slag komt, maar het komende jaar moeten we daar niet op rekenen.

Gelukkig heeft Martinus nog wel op tijd samen met Jacob de stoep van ons huis schoongeveegd. Er lag namelijk nog veel te veel sneeuw. Ze wilden niet dat kleine Gerard meehielp, want die maakt er vaak zo'n troep van als hij meehelpt, vinden ze.
En vader is ook helemaal niet blij, want mijn andere zuster, Gerdien, is gevraagd voor een interview in het krantje van de manege. Vol trots liet Gerdien weten dat ze allemaal foto's heeft laten maken in de paardenstal. Dat was het gesprek van vandaag bij ons aan tafel. Iedereen bemoeide zich ermee,
zelfs Max, ons neefje die wel eens bij ons mee-eet. Max speelt heel veel buiten en praat graag met andere jongeren. Laatst stond er een verhaal van hem in het voetbalkrantje, dus had ie tegen Gerdien gezegd: ik vind jou wel flair hebben hoor. Neem je een exemplaar voor mij mee, dan bewaar ik het voetbalkrantje voor je.
Dus nu gaat Martinus het huis uit en dunt ons gezinnetje aardig uit. Misschien gaat vader wel de hulp inroepen van ome Marius, want nu mijn broertjes allemaal weg zijn, moet kleine Gerard natuurlijk niet te veel ruimte krijgen, want voor je het weet heeft ie de kamer van Jacob ingepikt.
Martinus schold zijn kleine broertje Gerard wel eens uit voor pleefiguur. Da's nou ook niet aardig. Er moet dus weer een beetje harmonie in ons gezin komen. Een andere oom van ons, opperde al dat het aanbinden van een enkelband een handige oplossing is, voor degenen die niet meer thuis mogen komen.
Ik denk eigenlijk dat ome Marius wel een oplossing weet, want die is best aardig.



Parodie; het leuke zijn misschien nog wel de linkjes
Het is wel een tijdje klikken hoor.
© Matti, 13 maart 2010
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

282. Glijdende Gerda

De G is in de maand. Je zult het niet geloven, maar na de R in de maand zou je - alfabetisch gezien - toe zijn aan de S van serieus, slappe lach, schouwtoneel, schrijnend en sinecure, de T van temperatuurverhoging, tweede kamerverkiezingen, toercaravan, Tour de France en Torremolinos voor de komende lente- en zomermaanden. Ondanks dat neemt toch de G een prominente plaats in. De G van glossy, gratis, gesteggel, Gerda, grijns, geïnformeerd, gezonde voeding, garnalenvissers, gezeur en noem maar op.

Wat is namelijk het geval? In een oplage van 830.000 exemplaren wordt ‘Gerda', een glossy magazine, woensdag (vandaag dus) en donderdag meegestuurd met vrouwenbladen als Margriet, Libelle en Flair. Demissionair minister van Landbouw Gerda Verburg staat daar prominent in een nostalgische outfit op afgebeeld. Dat is weer eens wat anders als de cover van 'Mijn eigen Paard' of 'De Groene kikker'. De uitgave van het extraatje kondigden de Volkskrant en dagblad De Pers gisteren aan. Het Ministerie van LNV (Minister van Leven, Nuchterheid en Verhalen) verwacht dat zo’n twee miljoen mensen het blad onder ogen krijgen en zo worden ze geïnformeerd over bijvoorbeeld het belang van gevaarloos buiten spelen, gezonde voeding, graanoogst, groene natuur en noem voor het gemak alle gebieden van het gulle ministerie maar op. Na al het glijden de afgelopen maanden op het gladde ijs, zou je bijna denken dat we het gehad hebben. Of zou het een uitglijder zijn, dit 'gratis' gezinsblad?

Er is links en rechts al aardig wat gesteggel en geharrewar ontstaan over de glossy.* De media hebben er al genoeg over gezegd en ook onze demissionaire minister-president wordt erbij gehaald, dus nu durf ik ook wel op gepaste wijze een duit in het zakje te doen. Na de schimmel van Sinterklaas, de ijspret en allerlei aardverschuivingen is dit weer hot stuf. Nu ben ik geen abonnee van de genoemde vrouwenbladen, maar ongetwijfeld zal de gewraakte glossy straks bij de kapsalon en de tandarts liggen. Voordat je je hoofd robuust in de droger steekt, kun je je dan nog net even afvragen of je net zo'n geweldige look als Gerda wilt hebben. De drukkers hebben zich al een hele dag (of twee dagen) aan 'Gerda' kunnen vergapen, want het duurt wel een tijdje voordat 830.000 Gerda's van de band afgelopen zijn. Vervolgens werd Gerda gewoon als ieder ander blad gebundeld (misschien wel met een touw bijeen geknoopt) en in grote dozen naar distributiecentra gebracht. En dan glijdt Gerda donderdag door 830.000 brievenbussen. Als je thuis komt van je werk, staart Gerda je dus met groteske pose vanaf de deurmat aan. Vervolgens wordt ze van de mat gegrist en begint een avondje lekker lezen. Tenminste, als je geïnteresseerd bent in datgene wat het Ministerie in de afgelopen 75 jaar allemaal heeft bereikt.

Eén van mijn vrienden opperde: Ze hadden er beter een Suske en Wiske van kunnen maken. Misschien geen slecht idee. Willy van der Steen zou er vast blij mee zijn, want het valt niet mee om steeds een nieuwe titel te verzinnen. Dan gaat zo'n stripboek mee in de koffer op vakantie en hebben de kinderen dus alle tijd om zich te vermaken. Volwassenen vast ook wel. Maar misschien gaat het hele feest niet door, want het kost een paar stuivers en daar zijn ze in Den Haag niet bepaald blij mee. Het kost maar 0,50 cent per belastingbetaler, wordt er gefluisterd, maar exacte kosten van die glossy zijn nog niet vrijgegeven. Over glijden gesproken, er glijdt zo heel wat verkapt belastinggeld in de staatskas. Per slot van rekening zijn wij allemaal 'klant' bij dat bedrijf van die blauwe enveloppen, dus reken maar uit. Dat terwijl we proberen overeind te krabbelen uit de economische recessie. Er is juist hard geld nodig dacht ik, voor de komende verkiezingscampagne, voor de verliezen van IJslandbank, naar de gedupeerden van de DSB-bank en noem maar op. Of is de glossy alvast de eerste verkiezingsstunt van het CDA? Wellicht wordt Gerda Verburg de nieuwe lijsttrekker en niemand wil het zeggen. Misschien komen we nog voor verrassingen te staan. Dus we wachten op het glijden van Gerda. Als ik volgende week bij de kapsalon zit, zal ik eens kijken of ik me over 'Gerda' kan ontfermen en vernieuwende ideeën opdoen. 'Met paard en wagen door het dorp' staat er ook in. Dat begrijp ik wel, ze is een liefhebber van paardrijden en hardlopen. Ze zal zichzelf toch niet voorbijlopen? Misschien laat ik Gerda - met instemming van de kapsalon - gewoon glunderend genoegzaam in mijn tas glijden. De minister hoeft zich niet af te vragen of ik nog wel lekker kan eten. Het ligt allemaal misschien wat zwaar op de maag, maar ik zal een lekkerbekkie nemen. Dan zijn de vissers ook weer tevreden en krijgen ze misschien volgend jaar een hoger kwantum. Trouwens: mogen de abonnees van Margriet, Libelle en Flair nu € 0,50 extra aftrekken bij de belastingaangifte?

* Zie ook:
Kamerdebat over glossy, Trouw, 10 maart 2010

© Matti, 10 maart 2010
Wellicht ten overvloede:
met dit blog beoog ik geen enkele kritiek te uiten op de persoon van Minister mevr. G. Verburg.
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

280. Vier vingers boven de knie

Goedemorgen allemaal'. Met een zwaai ging de deur van de kantoorruimte open en daar verscheen onze collega Lisa. 'Deze maand begint de astronomische lente', liet ze er meteen op volgen. Ja, dat wisten wij ook wel. De kalender staat op maandag 1 maart en over 19 dagen is het zover. Tijdens de maartequinox (20 maart) gaat de zon door het lentepunt. Het is dan het begin van de lente op het noordelijk halfrond.
Ik zat achter mijn bureau en keek naar de deuropening. Lisa had op de eerste werkdag van de nieuwe week een rok aangetrokken, haar tas losjes over de schouder. De thermometer was buiten nog maar nauwelijks tot de zeven graden Celcius boven nul gestegen. Het bleke zonnetje probeerde al door te breken en het scheelde niet veel, maar bijna kreeg ik zin om direct vrijaf te nemen. 'Volgens mij begint de lente vanmorgen al', antwoordde Henk en hij liet zijn ogen over de ranke gestalte van Lisa glijden. 'Laat de zon maar komen hoor, ik heb er zin in', zei Lisa.
'Je moest eens weten waar ik zin in heb', was het suggestieve repliek van Henk. 'Zo, het is nog maar maandagmorgen kwart voor negen hoor', zei ik half lachend en lichtelijk corrigerend, terwijl ik naar Lisa keek. 'Geen uitdagend weekend gehad met je lief, Henk?'.

Met een beetje humor houd je de zaak meestal wel in evenwicht. Mijn team is relatief klein en inmiddels kennen we elkaar wel van haver tot gort. 'De switch is wel erg groot', dacht ik direct. Van de dikke winterbroeken en snowboots naar een kort zomerrokje. Volgens mij had ze wel een iets langere rok mogen aantrekken dan twee handen boven de knie. Maar goed, ze droeg er een dikke maillot onder. Volgens deskundigen is maximaal vier vingers boven de knie een aanvaardbare roklengte voor werkkleding.
Nee, een dresscode hebben ze bij ons op kantoor niet. Consultants van bijvoorbeeld MartinWardAnderson, Deloitte en medewerkers bij veel advocatenkantoren en ambtenaren in dienst van sommige gemeenten moeten zich wel aan bepaalde kledingvoorschriften houden. De mannen in strakblauw overhemd met stropdas, het puntje net op de riem en de dames in een mantelpakje. Gelukkig zijn wij geen filiaal van een grote Amerikaanse adviesketen. Hier in Nederland past meestal een beetje eigen inzicht en een soort zesde zintuig van wat wel en niet door de beugel kan. Een strak kledingvoorschrift is eigenlijk ook niet meer van deze tijd en Amerikaanse ideeën daar ben ik wars van. Politieagenten, treinconducteurs en verpleegsters mogen uiteraard wel een beetje herkenbaar zijn en als je bij Defensie gaat werken dan teken je ook meteen voor saai mosgroen, dat je iedere dag draagt tot je zo zuur ziet als een citroen. 'Lisa moet zelf maar weten wat ze draagt, maar het is nog bepaald geen lente buiten', Trouwens er bestaat een ongeschreven regel van deskundigen voor werkkleding voor dames, circa vier vingers boven de knie maximaal' zei ik. Met een beetje geluk zal Lisa dat wel halen als ze haar rok strak trekt. 'Ik heb geen moeite hoor met minder strakke kleding en twee handen boven de knie mag ook wel', klonk het uit de mond van Eric, drie bureaus verder. 'Houd jij je handjes maar bij je Eric', gaf Lisa hem meteen van katoen.

Vervolgens ging iedereen aan de slag en tegen kwart voor tien mocht de eerste opkikker wel komen. Henk was aan de beurt voor de koffieronde en hij stond al in de startblokken richting koffieautomaat. 'De dames thee zeker?', vroeg hij en ik zei: 'Nee, doe vanmorgen meteen maar koffie Henk, zonder suiker.
Onder de koffie ging het allereerst over de medailles bij de Olympische winterspelen in Vancouver, de gemeenteraadsverkiezingen, de aardbeving in Chili en daarna ging het 'rokkengesprek' weer verder'. Vorige maand heeft er juist een artikel in Intermediair gestaan over werkkleding, merkte Eric op. 'Sommige dames schijnen elders wel heel uitdagende kleding te dragen en dat leidt af van het werk. Maar ik ben niet zo gauw afgeleid hoor', grinnikte Eric smalend. 'Er zijn mensen die denken dat ze constant aan het stappen zijn, zei hij met een schuin oog naar Lisa. 'Alhoewel, de kantooromgeving is natuurlijk geen uitgaanscircuit, maar het mag best wat gezellig en uitdagend zijn' grapte hij. 'Hier valt het nog wel mee hoor Eric', zei ik. 'Dat artikel heb ik ook gelezen. Gelukkig zijn de dames hier best representatief naar onze relaties en omgeving toe. Bovendien zitten wij niet als wulpse grieten op de hoek van elk bureau te kroelen. Wat voor uitdaging zoek je dan? Het werk is hier één en al uitdaging, anders moet je gaan solliciteren. Concentreer je maar gewoon op je project'.
Ja, stel je voor dat ze zometeen bij 'Big Brother', in dat korte rokje, op zijn bureau springt', zei Henk, 'dan volgt er op staande voet ontslag'. 'Nou nou, Henk, je fantasie gaat met je op de loop jongen', zei Janny vanuit de andere hoek. Tot op heden had ze nog niets gezegd.

'Big Brother', zo noemen wij onze manager wel eens gekscherend. Ik probeerde mij voor te stellen hoe Frans op zo'n actie zou reageren. Misschien zou het het niet eens zo erg vinden als één van de jongere trainées zich in een wulpse pose tegen zijn bureau zou draperen. Maar Janny zou zoiets zeker niet doen. De degelijke Janny, ze was achter in de dertig en was ergens op de Veluwe opgegroeid, had ik nog nooit in een te korte rok op kantoor gezien. In een lange broek ook niet trouwens. Zij zou de laatste zijn die zich bij Frans wulps zou opdringen. Nee, ontslag zou er niet direct voor Lisa volgen, maar volgens mij zouden ze zoiets in het MT wel aankaarten als het nodig bleek. Ik heb vorig jaar ook wel eens een opmerking gehad over mijn kledingkeuze. Toen had ik de week daarna voor de gein een mantelpakje op een hangertje meegenomen en gevraagd: 'Wat willen jullie?. Zal ik een strakke zwarte rok en een manteljasje aantrekken of kan ik er zo mee door? Ik wil mij wel even omkleden hoor'
Ze hadden even onbedaarlijk gelachen en zeiden: O jij komt meestal wel goed voor de dag hoor, mantelpakje of niet.

Kledingvoorschriften Gemeente Steenbergen from Intermediair

Henk kwam met de koffie op het blad binnen. 'Weet je' zei hij, 'het zijn gewoon de lentekriebels bij de vrouwen. Daar hebben wij mannen nog helemaal geen last van. Ik bedoel', vulde hij zichzelf aan: 'van lentekriebels'. O Henk, maar jij mag gerust je korte broek aantrekken hoor als je daar zin in hebt, zei ik geamuseerd. Maar ik houd je wel binnen op kantoor, want dan kun je niet naar klanten toe. Dat zou de naam van de firma geen goed doen. Ach wie weet wat ik zou bereiken bij Irma, die nieuwe businessconsultant van Fortis Fortunabank', ging hij verder.
'Helemaal niets Henk, je slaat een modderfiguur als je een belangrijke relatie benadert in carnavalsoutfit'. 'Carnavalsoutfit?, reageerde Henk. 'Ja, eruit gebonjourd worden door de bewakingsdienst, dat is wat je bereikt, maar geen respect' zei ik grinnekend. 'Maar ze zou het vast niet erg vinden' sputterde Henk nog tegen. Dat was zijn laatste poging. 'Wij wel Henk, het is hier niet de Bahama Beach Club, op je vrije dag op het strand in Scheveningen ga je je gang maar als huppelende Henkie, voor mijn part duik je in je boxershort de zee in'. Zo ging het gesprek nog even verder en ik werkte mij ondertussen door een rapportage heen voor een klant. 'O ja, weten jullie wat voor dag het vandaag is? Ik lees het net hier op internet, Complimentendag' (ik vertelde maar niet dat ik het net via hyves van iemand doorgestuurd kreeg). 'Je mag iedereen complimenten maken. 'Is het zo?' antwoordde Henk. 'Ik ben altijd ruim met complimentjes. Nou, dan maak ik maar meteen een complimentje voor Lisa's mooie rokje. Lisa, je ziet er weer goed uit hoor. Hierin mag je iedere dag wel verschijnen.' 'Ajakkes', zeiden wij (de dames), 'Iedere dag hetzelfde rokje, nee toch zeker, wij vrouwen houden van afwisseling.'

Nu we er zo met elkaar over spraken, eigenlijk kreeg ik zelf ook wel weer zin in een zomerrok. Zou die camelkleurige van vorig jaar nog kunnen? Het is nog wel geen rokjesdag, maar vanavond ga ik toch maar weer eens in mijn kledingkast snuffelen.



Idee: artikel Intermediair: Draag je nu een rokje of een riem? {KLIK}
*Lisa, Henk, Eric, Janny en Irma zijn gefingeerde namen, in verband met privacy/zakelijke relaties
http://www.intermediair.nl/carriere/werk-en-leven/collegas-en-bazen/korte-rokjes-op-de-werkvloer#reactieform

© Matti, 2 maart 2010
** UITGELICHT op Hyves.nl, 2 maart 2010
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

279. Vrouwen met ballen

Vervolg van: 278. Een handig zelfbouw-kastje

Zoals sommigen misschien al gelezen hebben, had ik bij IKEA een ladekastje gekocht. Het geheel zat een een doos die (dacht ik) wel 50 kg woog. Tenminste, toen ik 'm de achterklep (van mijn auto) liet uitglijden, dacht ik dat het ding tijdens de rit van het woonwarenhuis naar mijn appartement opeens zwaarder was gaan wegen. Nu ben ik aardig slim uitgevallen, al zeg ik het zelf. Door het pakket steeds op de kant een kwartslag te kantelen, bereikte ik met mijn aanwinst de hal beneden van de flat. Gelukkig heb ik een aardige buurman die hem wel even naar boven wilde tillen. 'O, hij is naar de Cronjé en hij komt zometeen thuis. Dan hijst ie 'm wel even naar boven voor je', zei de buurvrouw, toen ik het kwam vragen. De Cronjé, dacht ik, hij zal weer eens niet op de Cronjé rondscharrelen. Daar zou ie vast niet zo'n degelijk kastje vinden als wat ik zojuist in mijn bezit had gekregen. Ja hoor, een klein uurtje later ging de bel en stond buurman C. voor de deur. 'Ik loop wel even mee naar beneden buurman, het is een nogal zware doos'. Beneden aangekomen gromde hij even, deed als een soort bouwgrijper zijn armen om het pakket heen en liep onder het mompelen van 'mmmm, mmmmm, ach' de trappen op, zesmaal 8 treden. 'Is dat alles, deze ene doos?, vroeg hij. 'Ja hoor, daar zit alles in, buurman, hartelijk bedankt voor de hulp.' 'Kleine moeite, succes ermee dan maar, meid.
Zo'n succeswens heb je wel nodig, want nu moest ik 'm nog in elkaar zetten. Met een plof viel de doos om in het halletje, waarna ik 'm verder sleepte. Ik maakte de kleppen van de doos open en ja hoor: allemaal losse schotten en latten, rails met wieltjes en ook een handleiding. Het was inmiddels al kwart over één. Tijdens mijn lunch (twee boterhammen en een beker karnemelk) bekeek ik eerst aandachtig het instructieboekje met het bijbehorend montageschema.

Daar had je het al: volgens mij waren ze bij IKEA vergeten er een paar  dingen bij te Zetten. Allereerst dat je wel heel sterk moest zijn, of een bodybuilder moet inhuren om zo'n pakket überhaupt op de derde etage van een flat te hijsen. Een aanduiding op de buitenkant van het pakket LET OP ZWAAR, zou niet misstaan hebben. Op de zijkant zag ik opeens in kleine lettertjes dat de doos toch maar liefst 34 kg woog. Gelukkig had ik de buurman van hiernaast, die het pakket met beide armen beetpakte en er zo mee naar boven sjouwde. Ten tweede zag ik dat je ook nog een gaatje met een pluggetje in de muur moest boren om een speciaal bandje aan de achterkant te bevestigen. Dus eerst maar even naar IKEA-klantenservice gebeld. 'Ja, mevrouw, dat klopt. Die strip is ervoor om het kastje niet naar voren te laten vallen als je de gevulde laden naar voren trekt. Ja, een gaatje boren in de muur is daarvoor wel nodig'. Ik bedacht voor mijzelf dat ik het wel op het instructieblad erbij zou zetten. Misschien kon IKEA nog zijn voordeel doen met mijn conclusie. zo'n handig tasje, dat je bij alle klussen om je middel kunt doen en dan heb je alles bij je. Bij de verhuizingen is dat altijd heel handig gebleken. Met de bijgeleverde instructie ging ik vervolgens aan de slag. Het wijst zich vanzelf. Je begint met plaat 1 en als je de onderdelen stuk voor stuk bevestigt, gaat het in een wip. Na een half uurtje had ik twee platen klaar. Ik kreeg er nou al zin in om het ding op z'n plaats te zien staan. Eerst maar een cappuccino dacht ik en glunderend ging ik even zitten met een opkikker. Al bladerend door het instructieboekje, bleek het allemaal kinderlijk eenvoudig. Verder ging ik weer. Het bleek wel even lastig om de platen stevig op elkaar te laten aansluiten. Gelukkig had ik nog de rubber hamer, die ik ooit van mijn vader had gekregen. Die lag in de fietsenschuur beneden. Nou ja een paar trappen lopen is nooit verkeerd voor de conditie, dus even snel op en neer. Ik legde een krant op het kastje, om het aan de buitenkant niet te beschadigen en gaf een paar stevige klappen met de stratenmakershamer. Zie je, 'ik hoor bij de vrouwen met ballen', dacht ik, spierballen. Dat varkentje kon ik wel wassen. Na het monteren van de zijkanten en de steunen voor de laden, was ik alweer aan een tweede kop cappuccino toe. Het kastje kreeg nu wat vorm, constateerde ik met een gelukzalige glimlach. Het nam meer tijd in beslag dan ik dacht. Toen ik de strips voor de laden erin had zitten, nam ik mijn derde kop cappuccino. Na het in elkaar zetten van de laden en de achterkant van het kastje was het bijna klaar. Nog even doorbijten. Nu bleek ook dat ik nog een rolmaat nodig had om de juiste hoogte op de wand af te tekenen. Daarna een muurboortje van zes millimeter in de boormachine. Het boortje draaide mee, de boormachine weer uit en even later had ik m vaster zitten. Een vreselijk kabaal en getril, maar het gat zat in de muur. Nu een pluggetje met een klap erin en toen kon ik na het stofzuigen (Ja, dat moet je niet vergeten, want later kun je er niet meer bij), kon ik het MALM-kastje tegen de muur aanzetten. Nu moest ik nog als een soort slangenmens met dat bandje en dat speciale schroefje aan de gang. Nadat ik mijn armen min of meer driedubbelgevouwen aan de achterkant van het kastje kreeg, kon ik ook dat bandje vastzetten.
Dus weer verder aan de slag. Alle schroeven en pluggen en metalen verbindingen zaten er al bij, een potlood en drie schroevendraaiers had ik nodig.
De laden kon ik er nu alle drie inschuiven en klaar was Kees Matti. Ik pakte er een stoel bij en bleef even voldaan zitten kijken. Een blik op de klok leerde dat ik ruim drieënenhalf uur bezig was geweest. O, ja dat mogen ze misschien ook wel vermelden op zo'n pakket: Gemiddelde tijdsduur voor in elkaar zetten: 3 uur (of zoiets). Heerlijk, straks een deel van de verzameling boeken erin, dacht ik en mijn missie is geslaagd. Opeens dacht ik: 'Nu nog een leuk lampje op het kastje. Die zouden ze vast ook wel hebben bij IKEA. Stom dat ik daar niet eerder aan gedacht had. Volgende week maar weer eens richting IKEA. Dan lever ik meteen mijn bijgewerkte handleiding in.



Het instructieschema mag volgens mij best worden aangepast'. Zo'n woonwinkel zou zich nog meer moeten verplaatsten in de gedachten van de onwetende consument.
Na het avondeten heb ik de overblijvende rommel, wat plastic en van dat piepschuim in de container gegooid. De lege doos kon bij het oud-papier, voor de recycling. In de hal kwamen net de buurman en de buurvrouw naar buiten. Is het gelukt met je pakket? 'Ja buurman, ik heb een heel kastje in elkaar getimmerd'. 'In elkaar getimmerd? 'Ja, ik bedoel: een bouwpakket in elkaar gezet, Van de IKEA, kom maar even kijken'. De buurtjes liepen met mij mee en keken bewonderend naar wat er uit de doos was tevoorschijn gekomen.
'Ik ben nu helemaal tevreden buurman, ik heb nu alleen nog een lege doos'. 'Lege doos?', vroeg hij en keek me fronsend aan... Zijn vrouw gaf hem een stevige por. Wat een verspreking. Hoe kan ik nou zoiets zeggen
Dat heb ik nu weer, ik kreeg er een kleur van. Zonder erbij na te denken flap ik er van alles uit...


© Matti, 25 februari 2010
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

278. Een handig zelfbouw-kastje

Nu moet ik weer eens wat bekennen. Drie weken geleden ben ik flink, eigenwijs als ik ben, aan het klussen geslagen. Mijn oog was gevallen op een handig kastje in de catalogus van een overbekende Zweedse wooninrichtingsketen. Vrouwen klussen namelijk vaker in en om het huis dan over het algemeen wordt gedacht. Dat is ook al eens gepubliceerd op nu.nl. Uit onderzoek onder vijfhonderd mensen is gebleken dat maar liefst 85 procent van de vrouwen klust, tegenover 93 procent van de mannen. Daar stond ik van te kijken. Vrouwen beslissen over 70 tot 90 procent van alle bouwgerelateerde aankopen, blijkt eveneens uit datzelfde onderzoek. Niet verwonderlijk, want zo'n handig kastje staat je gewoon verlekkerd vanuit de folder aan te staren om jouw praktische aanpak te ondersteunen. Alles netjes in laden opgeborgen en geen rondslingerende prulletjes, kranten en tijdschriften. Handige klussers zijn dus zeldzaam, begrijp ik. Als ik dus een handige vent aan de haak wil slaan, moet ik het dus zoeken onder die resterende 7%. Als ik er zo één aan de haak sla, hoef ik mij niet meer suf te piekeren hoe dat kastje naast mijn bed omhoog zal rijzen. Dan is zoiets in een luttel uurtje gebeurd. Maar voorlopig ben ik nog op mijzelf aangewezen om een simpel kastje in elkaar te zetten. Ik behoor dus tot die 85% aanpakkers. Even dat kastje ophalen en in elkaar fiksen. Althans, ik dacht dat het sneller zou gaan als gedacht.

Daar ging ik dan, op weg om mijn felbegeerde MALM-kastje op te halen. Natuurlijk had ik daarvoor niet de drukke shopzaterdag uit moeten kiezen, besefte ik mij achteraf, want half Nederland schijnt dan af te stuiven op de woonwarenhuizen. IKEA heeft een missie: 'het verbeteren van het dagelijks leven voor de meerderheid van de mensen'. Geen enkele werknemer van IKEA laat er twijfel over bestaan dat zij deze woorden van grondlegger Ingvar Kamprad serieus neemt. Van hoog tot laag citeren zij hem en spreken zij met warmte over 'onze oprichter'. iedereen weet dat als je over dat bruine vocht met die koolzuurprikkels praat (ja, Coca Cola), waar je het dan over hebt. Zo heeft IKEA het voor elkaar gekregen om half Europa aan haar voeten te leggen en alle woonkamers vol met BILLY-kasten te proppen. Wel een slimme aanpak denk ik, als je eerst enthousiast en vol verve lucifers, zaden en planten hebt verkocht op de fiets van deur tot deur in de Zweedse provincie Smaland. Het woonwarenhuis is er dus voor de meerderheid, als ik de recenties goed interpreteer.. Iedereen weet wel een IKEA-winkel in de regio te vinden. Nu moet ik zeggen dat ik niet het type ben om voor dag en dauw op te staan, voor 1 euro een ontbijtje te gaan nuttigen van twee bolletjes met een kop thee, om daarna een hele dag door het woonwarenhuis te slenteren. Toen ik dus om half elf naar binnen ging, moest ik mij zigzaggend een weg banen tussen de klanten en prullaria door, naar de afdeling meubels. Hoe ze het voor elkaar krijgen, snap ik nog steeds niet, maar als je dat ene artikel nodig hebt, moet een een afstand van anderhalve kilometer afleggen om vervolgens in het afhaalmagazijn terecht te komen. Tenminste, als je niet halverwege verleid bent om in de 'kleinste wooneenheid' je slag te slaan en ook nog een leuke plafonnière mee te grabbelen. Want ook dat verkopen ze compleet: een paar vierkante meter volgepropt met kasten, nog een Billly-kast, een bureautje, draaistoel en een aanrechtblad. De ideale oplossing voor kleinbehuisden.
Daar stond ik dan: tussen de magazijnstellingen met grote ogen naar het schap boven mijn hoofd te kijken. Ja, het nummer op de doos klopte. Ik vroeg me alleen af waarom ze al die zware dozen zo hoog opstapelen. Daar rondsnuffelend trof ik helaas geen helpende bediendes aan die hulpvaardig het kastje boven uit het schap naar beneden takelen. Nu ben ik niet voor een gat te vangen. Een stevige ruk aan het pakket en hup, daar gleed het ding met een knal op de grond. Voor zestig eurootjes kun je je geen buil vallen, maar als ik niet bijtijds opzij was gesprongen, hadden ze ook nog een ambulance kunnen bellen.
Het gevaarte in het karretje gehesen en op weg naar de kassa. Daar stond een rij van heb-ik-me-jou-daar. Alsof ze de artikelen voor niets weggeven, zo gretig hebben sommigen hun kar volgeladen. Eenmaal na de kassa nemen ze vaak ook nog een run op de Zweedse bolletjes, chocolade en snoeperij. Op het parkeerterrein deed ik de klep open en prutste de doos in mijn autootje. Sommige mensen keken nog even meewarig van: 'zie dat meisje nou eens klungelen. Vast weer zo'n type die alles zelf wil doen.'
Ja dus, op weg naar huis en daar de kast in elkaar zetten. Hoe dat in zijn werk ging met de bijgeleverde handleiding en welk gereedschap je daarbij nodig hebt, is weer een heel verhaal apart.

Lees hier deel twee...279. Vrouwen met ballen

PS Denk nu niet dat ik het helemaal gehad heb met IKEA, het is er geweldig!

© Matti, 22 februari 2010
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.