276. Mijn Valentijn: Matthew (l)

For this was on seynt Volantynys day
Whan euery bryd comyth there to chese his make
Geoffrey Chaucer, 1382



Laat ik er maar eerlijk voor uit komen: Zo af en toe krijg ik shopbehoefte en dan schreeuwt het bankpasje in mijn portemonnee om door de sleuf gehaald te worden. In de modewinkels werd mijn aandacht helemaal in beslag genomen door de nieuwe kledingtrends 2010. Het paars en grijs laten we maar achter ons, dacht ik zo. Ik heb zin in het voorjaar. Heldere frisse kleuren hebben we nodig, turquoise, zeegroen, helder blauw, okergeel en dergelijke. Het zonnetje komt eraan en dan moeten we er weer klaar voor zijn. Ik had net een leuk topje uitgezocht bij Hennes & Mauritz, de Zweedse modeketen. Ik stond te treuzelen bij het rek met modieuze rokken, de voorjaarsaanbiedingen. Een soort zesde zintuig waarschuwde me dat ik om mij heen moest kijken. Wat was het geval? Opeens bleef ik aan de grond genageld staan. Daar kwam een verkoper naar mij toe. Ja, je leest het goed: verkoper, een hij. Meestal word je in dat soort zaken bediend door dames op leeftijd die je een tuttig bloesje met bloemmotief of een saaie grijze plooirok proberen aan te smeren, maar hier stond een jonge aantrekkelijke bloedmooie vent. Ik had hem hier nog niet eerder gezien. 'Have you being served?' Of ik al geholpen werd? Nee nog niet, maar hij mocht mij best helpen hoor. 'Do you speak English?', vroeg hij. Ja natuurlijk wel. Hij kwam hier niet vandaan. Vast een Amerikaan. Wat vooruitstrevend en initiatiefvol dat ze hem hier aan werk geholpen hadden, want in de USA bestaat momenteel een overschot aan werkzoekenden. Is het niet daar, dan maar een poging in het kleinburgelijke Nederland. Die Amerikanen ook weer blij. Deze jongen zou ook vast wel blij zijn met een baantje. 'Wat vind je hiervan? vroeg ik hem. Zo'n kleurig topje met blauw en zeegroen met bijpassende jerseyblouse. Zou mij dat staan? 'O ja hoor, vast wel' zei hij en hij keek mij met zijn mooie donkerbruine ogen doordringend aan. Zou hij mijn blauwe kijkers ook gezien hebben? Meestal onthouden mannen dat soort dingen niet, maar hij leek mij wel intelligent. Hij mocht er best zijn, een echte sexy uitstraling. Ik keek eens om mij heen, maar geen van de andere meiden naast mij in de winkel scheen belangstellend naar hem te kijken. Ik was vast de enige. Hoe heet je?, vroeg ik hem. 'Matthew', zei hij. 'O, leuke naam. Da's ook toevallig. De eerste letters van je naam zijn dezelfde als de mijne: Matti heet ik. 'Please to meet you Matti', zei hij met een sensuele glimlach om zijn mond. 'M&M', dacht ik, dat is een goede combinatie. M&M's zijn nog lekker ook. Hij was ook vast lekker. Deze 'vogel' zou zeker in mijn nestje passen. 'Je mag dat topje en die rok meteen even aanpassen hoor, zei hij, terwijl hij naar mijn uitgezochte spullen keek. 'Ach ik loop wel even mee naar de pashokjes'. Hij ging voor mij uit en niet hij alleen, want op datzelfde moment kreeg ik een boost en een heel leger hormonen begon zich een weg te banen van ergens onderuit mijn buik naar boven. Een horde vlinders vergezelde het hele leger en ik kreeg het er warm van. Het leger trok verder op. Wat nu, zei Pichegru. De winkelketen had wellicht een verkeerde naam gekozen. Dat H&M moest misschien veranderd worden in H&I, hij en ik. Ze moesten meer van dergelijke verkopers aannemen, dat zou vast klanten trekken, weg met de malaise van de economische recessie. Bij het pashokje deed hij het gordijntje voor me opzij en ik begon helemaal te beven. Zou hij even wachten? Ja hoor, ik was net in het pashokje toen het gordijntje behoedzaam opzij geschoven werd. Matthew. Hij keek me aan en zei: 'Hey Matti, dat blauw-groene topje staat je heel goed, maar probeer deze ook even, met okergeel. Wacht, ik help je wel even met omwisselen. Behendig trok hij mijn topje uit en ik kon zijn ademhaling bijna horen. Ik voelde zijn warme adem. Hij draaide mij zachtjes om en zei. 'Hey, Matti you're a lovely girl'. Zijn lippen waren dicht bij de mijne en zijn handen gleden over mijn schouders naar beneden... Ja, dit was best een leuke verkoper. Die wilde ik nog wel eens ontmoeten. Hij maakte aanstalten om mij nog wat steviger te omhelzen. Nee, ik zou zeker niet tegenstribbelen. Ik liet er geen gras over groeien en zei hem direct: 'Niet hier, Matthew. Ik wil je wel beter leren kennen hoor, maar laten we ergens afspreken. Je ziet er prima uit. Alleen dat saaie grijze overhemd zou ik uitdoen. Een leuk donkerbruin shirt en dan een beetje half open, dat staat prima. Heb je trouwens van de week nog wat te doen? Het is bijna Valentijnsdag en ik zit maar in mijn uppie thuis. Je mag best een ontbijtje komen eten hoor, als je dat leuk lijkt. 'Ja, dat is prima, Matti, geef mij je adres maar.' Toen ik de winkel verliet, stopte hij mij snel een klein briefje in mijn handen. Er viel een gele bloem uit. Op het briefje stond: 'Van Valentinus'. Natuurlijk, wat was ik blind geweest. De schellen vielen van mijn ogen. Het kon niet waar zijn, maar deze Matthew moest mijn Valentijn zijn.
Had ik het goed gehoord? Ja, de bel.. Het was nog 's morgens vroeg, Valentijnsdag. Ik keek uit het raam en ja hoor: daar stond hij beneden, voor de deur van de flat. Een grote bos bloemen in zijn handen en ik vloog naar de deur om open te doen. Dat zou nog eens een heerlijk ontbijtje worden. Samen genieten op de vroege morgen. Ik bedacht me nog net dat mijn nieuwe invisible beha, die ik afgelopen week bij Hunkemöller had meegenomen, nog over de stoel hing en ik trok mijn badjas snel aan en deed hem dicht om mij heen. Daar was hij. Matthew was zijn toezegging nagekomen. Zie je, er zijn nog kerels waar je op kunt rekenen. 'Kom binnen Matthew, doe alsof je thuis bent. Ik heb heerlijke croissantjes, jus d'orange en heerlijke bolletjes. Wil je ook een lekker eitje bij het ontbijt? Hij knikte en ik zei: 'Ik loop nog in mijn badjas hoor. Vind je dat erg? Hij schudde van nee en zei: 'Ik kom wel gezellig naast je zitten op de rand van het bed, tot de eieren klaar zijn. Hij deed zijn sterke armen om mij heen. Ik hoorde hem zeggen: I like Dutch girls, especially blonde. You're a nice girl, Matti' Hij begon mij spontaan te zoenen. Hij vond het helemaal niet erg dat mijn badjas half open viel. Oh, wat een kerel. Hij had ook dat vlotte donkerbruine shirt aangetrokken en mijn handen gleden over zijn stevige borstkas...
Mijn oog viel plotseling op de smalle gouden band rond zijn vinger. Ben je getrouwd? Hij knikte. Gek, ik herinnerde mij een artikel over vrouwen en verliefdheid. Daarin stond: 'Wie een dergelijke date aandurft heeft niet snel spijt: 70 procent is na afloop blij met de ontmoeting. Twee van de drie hielden er een relatie aan over'. Of zou zo'n onderzoek gechargeerd zijn? Zou dit wel goed komen dan? Opeens begon de eierwekker te protesteren. Die rotdingen toch, altijd op het verkeerde moment. Failure to launch...Ik holde snel naar de keuken en begon op de eierwekker te drukken, hij wilde niet uit. Nog een keer een klap erop...



Ik zat rechtop in bed. De wekker stond vast al een minuut te piepen... Alles was stil en rustig om mij heen. Het was ook nog geen Valentijnsdag. Geen Matthew, wat een droom.
Ach, ik heb het natuurlijk helemaal verkeerd aangepakt. Ik had het initiatief aan hem moeten laten en ik had alleen een visje moeten uitgooien:
Paus Gelasius I riep in 496 14 februari uit tot de dag van de Heilige Valentijn. Een meisje moet een brief schrijven aan de jongen en de jongen een roos geven aan het meisje. Zo wil het gebruik nu eenmaal.


foto: Matthew McConaughey
Wikipedia: Valentijnsdag
Artikel nu.nl: vrouwen en digitale verliefdheid, 9 september 2009.









Zie ook een soortgelijk blog: 9. Ontmoeting met Brad Pitt {KLIK}
Het andere Valentijnblog: 188. Een gebroken hart {KLIK}
© Matti, 12 februari 2010
Dit blog zou eigenlijk moeten luiden: 276. ~ zwijmel zwijmel ~
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.
Meer blogs lezen? Kijk hier voor het Overzicht van mijn blogs

Toegift:

275. Nagestuurt karnavalsliet

Een goede kennis, die inmiddels hyves heeft verlaten, stuurde mij destijds de tekst van een carnavalslied. Jan, de man van zijn nichtje Gera, heeft het geschreven. Ben, zo heet hij, is een beste jongen, maar aan zijn taal kan nog wel wat geschaafd worden. Toch wil ik hem niet al te hardhandig aanpakken, dus plaats ik zijn bijdrage. Het leek mij wel aardig in deze tijd, waarin weer een aantal nieuwe carnavalshits verschijnt. Vorig jaar was het carnaval al achter de rug, dus heb ik hem laten weten: 'Ben, ik bewaar het wel tot volgend jaar.' Nu is het nog wachten op een componist die er een passende melodie bij kan vervaardigen. Hier volgt het liedje van de zwager van Ben, met zijn eigen inleidende tekst:

-------------------------------------------------------------
Dag Matti,
Van me nichtje Gera Wildeman, ontving ik met de ie-mail nog de tekst van een karnavalslietje dat Jan, haar partner had geschreven. Hij was dermee naar de plaatselukke Karnavalsklup gegaan vorige week, maar ze vonden het niet in het repertwaar passen. Toch lijkt het mijn wel een leuk lietje, omdat het heel goet gecombineert ken worden met 'ík hep hele grote bloemkolen', die al een bekende karnavalshit is. Ik ken natuurluk niks zeggen over de komponeerkwalitijten van Jan, maar Gera hebt het gekorrigeert. Als er plaatselijke Karnavalsfanfarus zijn, die er een beipassende melodie of weisje bij kunnen verzinnuh, dan moge ze van mijn de tekst zo gebruiken. Dat moet tog niet zo moeilijk zijn tog? Als je eenmaal aan t toeteren bent, ken je zo doorgaan. Hoewel, het karnaval is inmidels achter de rug, het is afgelope, maar der is nog voldoende tijd om te oefenuh voor 2010 of 2011, of missgien wel 2013. Ken jij dr wat mee op je haives?, want ik zit hier niet. Dit is het nagestuurt karnavalsliet. Het lietje gaat zo:






Op de foto:
Jan, die mafkees van me nichtje Gera


Ik heb een heel groot bloemkoolhoofd
Refrein:
Ik heb een heel groot bloemkoolhoofd
bloemkoolhoofd, bloemkoolhoofd
ik heb een heel groot bloemkoolhoofd,
o wat ben ik gaar
--- einde refrein ---

Bij t koken wan het eten
begon ik heel hard te zweten
ik voelde aan mijn hoofd
het was nu gaargestoofd

Refrein:

Mijn moeder zei: 'ach jongen'
denk ook toch aan je longen
je staat zo in de damp
dat wordt beslist een ramp

Refrein:

Mijn zuster is haasje
ze keek diep in het glaasje
ze zwalkte helemaal toet
en liep achter in de stoet

Refrein:

Mijn ome die heet Pieter
Hij zoop daar als een gieter
maar met zn stomme kop
dronk hij een emmer sop

Refrein:

De buurman is een moslem
die viert geen carnaval
het suikerfeest verblijdt hem
want hij eet alleen halal

Refrein:

Mijn maatje is vergeten
om tussendoor te eten
zeg heb je t al gehoord
hij is helemaal gestoord

Refrein:

Mijn man die is gaan vissen
wat geeft dat toch een pret
het feest dat moet hij missen
maar ik zie hem straks in bed

Refrein:

het wordt vandaag wat later
want bloemkool is slechts water
het raakt zo aan de kook
en je ziet alleen maar rook

Refrein:

Zeg heb jij ook een bloemkoolhoofd
bloemkoolhoofd, bloemkoolhoofd
Zeg heb jij ook een bloemkoolhoofd
je bent zo gaar gestoofd

Refrein:

Vervolges ken het lietje 5 of 6 keer worden herhaalt. of zo vaak je wil natuurluk!
van Ben, 28 februari 2009
Je mag natuurluk reageren op dit lietje, maar ik gaat niet iedereen bedanken, want dan ken ik wel sgrijve blijve, dat begrijp je wel hè? Ik ziet vanzelf wel bij me hyvesvriendin Matti dat je het gelezen hep.

Aanbevolen voor nominatie als:





-----------------------------------------------
© Matti, 12 februari 2010
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

274. Lang leve 'The Sims'

Over spelende meiden, sexy avatars en huiselijkheid op het scherm
'steeds meer moeders gamen'

Vandaag maar weer even een blogje met wat reflectie op een dagbladartikel. Met verbazing sloeg ik de krant open, waar een bijdrage te lezen was over een promotieonderzoek naar videospelletjes. Waar je tegenwoordig al niet op kunt promoveren. Mirjam Vosmeer deed onderzoek naar onder meer het spelen van videogames door vrouwen. Nu ben ik helemaal geen videospelletjesfanaat. Wii, Nintendo, Xbox en wat het ook moge zijn, kunnen mij allemaal gestolen worden. Op Facebook erger ik mij bijvoorbeeld blauw aan alle verzoekjes om 'Farmville' aan te vullen, omdat iemand zonodig een geit of koe nodig heeft om de virtuele stal vol te krijgen.
Zinloos tijdverdrijf lijkt mij dat. Een ander onderzoek zegt weer dat gamers de leiders van de toekomst zijn. Moeten we ons dan allemaal in 'World of warcraft', 'Lemmings' of 'Runescape' storten? 'De vaardigheden die gamers leren, maken dat zij bij uitstek geschikt zijn voor het moderne bedrijfsleven', schreven de hoogleraren John Seely Brown en Douglas Thomas van de University of Southern California onlangs op de site van het wetenschappelijke zakenblad Harvard Business Review. De wetenschappers lieten zich lovend uit over de voordelen van gamers als werknemers. Ook Price WaterhouseCoopers, een op zich toch wel gerenommeerd bureau, sluit zich in de gelederen aan, evenals IBM.

Terug nog even naar het onderzoek naar videogames van Mirjam Vosmeer. Een deel van haar onderzoek betrof de ervaring van 23 vrouwen met het videospel 'The Sims'. Het blijkt dat vrouwen dit als een soort 'momentje voor henzelf' beschouwen. Verder werd naar 104 meiden in de klassen 3, 4 en 5 van het middelbaar onderwijs een vragenlijst gestuurd. Het blijkt dat meiden vanaf 15 jaar minder interesse hebben in videospelletjes. Ja, dank je de koekoek, dan gaan ze zich meer voor jongens interesseren en zich een beetje optutten en stappen. Daar hoef ik geen communicatiewetenschappen voor te doen.

Een andere krant (ND) spreekt van een 'kwalitatief onderzoek'. Of ik het onjuist interpreteer weet ik niet, maar een aantal van 23 respondenten lijkt mij nu niet bepaald toereikend om daar een doctorale graad mee te behalen. Misschien zijn de promovenda en de promotor ook wel verslaafd aan spelletjes, of zijn de criteria bij de UvA erg soepel, dat zou kunnen. Nu heb ik de dissertatie niet op finesses gelezen, maar mijn eerste reactie was: 'Wat, kun je zo ook al promoveren?' Zegt het iets over de Universiteit van Amsterdam, het vakgebied, de promovenda of het gekozen onderwerp? Ik weet het niet. De studie is uiteraard omvangrijker dan die 23 gamende dames. Ook wordt gesteld dat steeds meer moeders gamen. 'The Sims' (het best verkochte spel aller tijden) en puzzle-games blijken nogal populair.'Even tussen het afwassen en de kinderen van school halen door spelen ze een videogame'. In mijn omgeving ken ik ze niet, maar dan ben je wel heel verslaafd lijkt me.
Zou de game-ervaring van vrouwen in Bangladesh, Japan, Griekenland of noem maar wat, ook onderzocht zijn of beperkt zo'n onderzoek zich tot een paar fanatieke Nederlandse videogame-sters?
Fundamenteel wetenschappelijk onderzoek moet mijns inziens een bijdrage leveren om op veel gebieden de raakvlakken, relevantie, ontwikkeling en het diepte-inzicht daarvan te verklaren.
Een beetje internationaal georiënteerd zou daarbij niet verkeerd zijn. Het enige diepte-inzicht is waarschijnlijk de 3D-functie van 'The Sims'. Lang leve de wetenschap. Straks neem ik een momentje voor mijzelf. Nee, niet met 'The Sims', de videogames zullen mij worst zijn. Ik ervaar geen enkele 'huiselijkheid' op het beeldscherm. Die huiselijkheid creëer ik zelf wel, gewoon op mijn appartement, vanavond met een kop cappuccino en interessant leesvoer (met respect voor alle vrouwen en meiden die wel hun tijd investeren in videospelletjes).
Ik pak een goed boek, een historische roman of iets educatiefs, ik ga mij maar eens wat verder verdiepen in wat anders dan videogames. Buitenlandse jongeren versus hun kennis van en bekendheid met de Nederlandse taal ofzo. Nee, geen 23 respondenten, dat lijkt mij wat te weinig... verder zeg ik niets Misschien wordt het tijd om wat sociaals te doen en vrienden uit te nodigen om samen gezellig het bordspel Monopoly , Kolonisten van Katan of Ganzebord te spelen.
Ik ben bang dat ik door het spelen van videospelletjes mijn carrière niet echt spectaculair zal beïnvloeden. Ik zie het al voor me bij een sollicitatiegesprek:
'Wij hebben uw digitale profiel eens bekeken. U hebt wel een sexy avatar op 'The Sims'. Vertel eens mevrouw, hoeveel punten heeft u gescoord bij "World of Warcraft' en op welk level zit u?


Bronnen:
Promotie Videogames en gender
Bericht UvA
Unlikely gamers, Mirjam Vosmeer
Gamers zijn leiders van de toekomst
The Sims: Inloggen 'The Sims


Note: Mijn blog beoogt op geen enkele wijze de dissertatie van mevr. dr. M.S. Vosmeer in twijfel te trekken, de wetenschappelijke relevantie ervan of vergelijkbare onderzoeken te bekritiseren. Ook het historisch overzicht of de context van het onderzoek is voor mij niet inzichtelijk. Ik ben absoluut niet geschoold in de effecten van digitale spelletjes. Mijn weblog beoogt slechts een parodie te zijn naar aanleiding van enkele mediaberichten...

© Matti, 8 februari 2010
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

273. IJskoude start

Kolkend, grijs, koud, schuimend en onstuimig. De watermassa leek nog onheilspellender dan hij in feite was. Decor is het strand in Zandvoort. De barometer stond op min twee (-2) graden. De zeewatertemperatuur was nauwelijks tot 6 of 7 graden Celcius gekomen. Het was nooit mijn eerste gedachte geweest om zo het nieuwe jaar te beginnen. Nu ik er eenmaal was, kon ik eigenlijk niet meer terug. Die morgen, de eerste van het nieuwe jaar, in de beschermde omgeving van mijn kamer, met de thermostaat op twintig graden, scheen het allemaal niet zo erg. De oliebollen en de champagne nog maar net achter de kiezen. Een nachtrust die achteraf veel te kort bleek, aangewakkerd door het teveel aan glazen wijn, salade, nootjes, chocolade en andere uitbundige ingrediënten. Helaas was de brij van lekkernijen niet achtergebleven in het oude jaar, maar begon zich nu aardig te manifesteren op de binnenkant van mijn maagwand, in darmen en andere inwendige organen.
Het idee was ontstaan op een verjaardag, half december, bij vrienden. Van 'wat zijn jouw goede voornemens' tot 'je moet alles een keer gedaan hebben in het leven' passeerden in onze gesprekken allerlei wilde ideeën de revue.
Nouja, roken doe ik toch al niet, ik sport geregeld, dus mijn enige goede voornemen zou denk ik beperkt blijven tot het idee: 'dit jaar maar minder chocolade snoepen'. Ach, ik zal het waarschijnlijk niet redden, het is zo vreselijk lekker.'Ik ga heel sportief beginnen' riep Wout, een oud-studiegenoot. 'Ik stort mij met duizend anderen in de zee. Ik neem een nieuwjaarsduik'.
'Je doet je best maar', riep de rest van het gezelschap, maar naarmate de tijd verstreek en nog twee rondjes drank waren rondgegaan, kwam het gesprek weer op dat fanatieke idee. 'Doe niet zo kinderachtig, we gaan met z'n allen'
'Sorry Wout, maar ik zit niet op longontsteking te wachten', was Irma's repliek. 'Ach, je hebt zo gauw geen Spaanse griep of Q-koorts', vulde Geert aan 'en van één plons in het water krijg je heus geen hartfalen'. 'Ik ga met hem mee' en: 'Jullie ook' meteen er achteraan. Om een lang verhaal kort te maken: het is voor het goede doel, je laat zien dat je geen mietje bent en ach het is maar heel kort, erin en eruit. Dus haalden ze mij over stemde ik in.
Daar ging ik dan: bikini aan, warme kleding eroverheen en op weg naar het strand. Geert, Irma en Wout stonden al op ons te wachten. Carla, Desirée, Heleen en ik schoven aan. Langs strandpaviljoen 'Take Five' naar beneden, naar de inschrijvingstent en hopla. We werden voorzien door Unox een groot concern dat soepblikken op de markt brengt, van een oranje muts en handschoenen. Alsof dat bescherming zou bieden tegen de afgrijselijk koude watermassa, waarin we ons al blauwbekkend in zouden werpen. Nog even keek ik naar de strandtent waar ze Jägermeister verstrekten. Daar zou ik wel een paar slokken van nodig hebben om wat meer moed te krijgen. Ik voelde mij als een arendsjong dat angstig bibbert, niet wetend wat er gaat gebeuren als 'ie het nest uitgeworpen wordt. Nee erger nog, als een angstig éendagskuiken, dat volgespoten is met Oxazepam**, heen en weer te huppen. Ook probeerde ik ijlings beelden van tropische oorden met wuivende palmen op mijn netvlies te krijgen, maar helaas. Uiteindelijk moest het dan gebeuren. Er was gevraagd om in 'antieke badkleding' te verschijnen, maar helaas bezit ik geen attributen uit de twintiger jaren van de vorige eeuw. Een enkeling had zich daarin wel uitgedost, zoals de burgemeester, die in een rood-wit gestreept badkostuum de uitdaging ook aanging. Dat siert dan wel weer. De overheid die het goede voorbeeld geeft. Dat zie je soms wel anders.
Ik deed mijn jas uit, liet mijn broek zakken, trui, topje en alles in de grote shoppingbag. Nee, het was geen tijd om te shoppen en ook de begerige blikken van menig man, als je midden op het strand je omkleedt en in bikini staat rond te hupsen, bleven gelukkig ook uit. Iedereen was maar gericht op één ding: het startsignaal van 14.00 uur. Uit de luidsprekers klonk vrolijk 'Pizza Hut'. Ik kon me nog bedenken. Zou ik echt gaan? De oproep: 'Houd je kleren zolang mogelijk aan en blijf zo kort mogelijk in zee' was natuurlijk overbodig. Nee, ik zou vast niet de hele middag tussen de schuimende golven blijven ronddobberen en mijn kleren had ik inmiddels al uitgedaan... Toen ik de mensen in de reddingsboot zag, een dertig meter uit de kust, gehuld in dikke zwemvesten, dacht ik nog even dat ze mij als enige zouden moeten redden en reanimeren... Voor ik er erg in had trok Desirée mij al aan de arm en daar holden we, de blik op oneindig de grijze kolkende watermassa tegemoet. Het gejoel van naar schatting 2.000 'nieuwjaarsduikers' leidde gelukkig wat af. Eindelijk bereikten we de vloedlijn, doorhollen maar...
Aaaaaaaaahhhhhh, Oooohhhhh, Koudddddddddd, Afgrijijijijijselijk.....
De rest kun je lezen op de website van de Gemeente Zandvoort. Het bracht € 1.100,- voor de Reddingsbrigade en we werden weer een beetje warmer van de erwtensoep. Pas 's avonds kwamen mijn ijskoude voeten weer een beetje tot leven. Eén ding weet ik wel: Je moet sommige dingen wel een keer in je leven gedaan hebben. De nieuwjaarsduik 2011. Nee, mij zien ze er vrijwel zeker niet. Ik boek dan maar een reisje naar een ander strand, Mozambique of een dergelijk oord met een helderblauwe turquoise zee en watertemperaturen van boven de twintig graden...



**Oxazepam dempt emoties en werkt daardoor kalmerend als u angstig of gespannen bent. Hierdoor verminderen ook de lichamelijke klachten, zoals hartkloppingen, buikpijn, trillen en transpireren, die vaak met angst en spanning gepaard gaan. Oxazepam is een tijdelijke hulp bij deze verschijnselen.

© Matti, 6 februari 2010
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.

272. Cappuccinoblog... Het mag warm worden

Of het aan mij ligt weet ik niet, maar het Nos-journaal en het programma Netwerk hebben heel wat teweeg gebracht afgelopen week. Ik ben geschrokken, want men wist te melden dat sinds 1998 is de aarde niet meer is opgewarmd. Dat terwijl wetenschappers jarenlang iets anders uitgebazuind hebben. Dus verdraait men belangrijke rapportages. Wie moeten we nog geloven? 55% van Nederland zou onder de zeespiegel liggen of zoiets. Het IPCC-rapport dus.
Volksverlakkerij... Op het belangrijke congres in Kopenhagen hebben de duizenden deelnemers in ieder geval met elkaar afgesproken, dat 'we ernaar streven dat de aarde niet verder opwarmt'. Waar gaat het om? De ijskap lijkt nu opeens niet meer zo hard te smelten. Voordat we hier in Nederland met zijn allen een halve meter onder water zitten, duurt vast nog even en een heleboel milieuonderzoekers, oceanologen, klimaatdeskundigen en noem er nog een paar, moeten eerst maar eens orde op zaken stellen. Hoe zit het nu met de ozonlaag, de CO2-uitstoot en onze fossiele brandstoffen? Wie heeft nu eigenlijk invloed op het weer?. De zon staat er al eeuwen. Het mag voor mij best opwarmen hoor, even een korte periode tussen nu en september, rustig naar een graadje of 28.



-- 198 woorden --
'Cappuccinoblog'*, een kort sfeerblog van maximaal 200 woorden.
(*Begrip, bedacht door mij; onder het drinken van een heerlijk kopje cappuccino heb je net even tijd om een - niet al te lang - blogje te lezen).

© Matti, 5 februari 2010
Reacties op mijn blogs stel ik altijd op prijs.
Meer blogs lezen? Kijk hier voor het Overzicht van mijn blogs



---------------------------------------------------------------
Dit hoort niet meer bij mijn blog, maar even onderbouwd voor de Bèta-mensen:
De Canadese onderzoekers McIntyre en McKitrick wezen in 2005 op statistische onjuistheden in temperatuurreconstructies. De meetreeksen die gebruikt zijn, blijken volgens hen te kort om vast te stellen dat de huidige opwarming significant afwijkt van natuurlijke variaties.
Nu komt het: Het IPCC heeft in principe als doel zonder partijdigheid en op wetenschappelijke wijze een duidelijke, transparante en objectieve evaluatie te maken van de beschikbare wetenschappelijke, technische en socio-economische informatie in verband met de klimaatveranderingen. IPCC-rapporten horen objectief om te gaan met beleidsrelevante wetenschappelijke, technisch en socio-economische factoren. Ze moeten aan hoge wetenschappelijke en technische maatstaven voldoen. En dus niet op basis van columns van journalisten of bergwandelblaadjes, fotokiekjes van amateurs die in een bootje bij de ijskap rondgevaren hebben etc.
Zie ook: http://nl.wikipedia.org/wiki/Opwarming_van_de_Aarde